Η εφημερίδα «Αεργίτες» ξεκίνησε από μια παρέα του 1ου ΓΕΛ Πολίχνης,  και στην αρχή φιλοδοξούσε  να αποτελέσει βήμα για όλους τους μαθητές της Θεσσαλονίκης. Ήταν μια προσπάθεια που θέλαμε να συνεχιστεί για πολλά χρόνια, ακόμα κι όταν εμείς που την ξεκινήσαμε θα είχαμε αποφοιτήσει.

Η Εφημερίδα ΑΕΡΓΙΤΕΣ ανοίγει έναν νέο κύκλο. Με νέο περιεχόμενο και στόχευση ευελπιστούμε αυτήν την φορά, να γίνουμε με την ίδια ζέση και όρεξη, αλλά με περισσότερη προσπάθεια, με νέα υλικά, με καινούριες ιδέες και σημαντικές δυνατότητες, ένα σημαντικός και υπολογίσιμος ηλεκτρονικός κόμβος ενημέρωσης και έκφρασης –γιατί όχι και κινητοποίησης- των νέων της Θεσσαλονίκης αλλά και ευρύτερα πλέον.

Η Εφημερίδα ΑΕΡΓΙΤΕΣ στο νέο της βάπτισμα ευελπιστεί πως θα συσπειρώσει τους προοδευτικούς και ανήσυχους νέους, τους νέους –που όπως και παλαιότερα το μαθητικό δυναμικό μας- δεν  αρκούνται στις προφανείς αλήθειες τόσο των επίσημων Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης όσο και της εκάστοτε αφήγησης για τα όσα συμβαίνουν ή οφείλουν να συμβούν στην καθημερινότητα μας. Αυτούς που έχουν ερωτήματα που δεν θέτονται για απαντήσεις που δεν δίνονται. Αυτούς που αισθάνονται πως ο κόσμος μας δεν είναι ένας, ίσιος και όπως προβάλλεται αλλά πολλές φορές δυαδικός, με άσχημες αλλά και όμορφες πλευρές, με τα πάνω και τα κάτω του, με κουστούμια αλλά και ρετάλια, με φανταχτερά νυχτερινά μαγαζιά αλλά και παράγκες. Με ανθρώπους καταδικασμένους στην αφάνεια, στην ευτυχία, στην χαρά και στην θλίψη,

Μέσα σε όλη την διαδρομή μας σταθήκαμε πάντα στον πλευρό αυτών των ανθρώπων της κοινωνίας μας – στους ομοφυλόφιλους, στους ναρκομανείς, στους καλλιτέχνες κτλ. Είδαμε και «βγάλαμε» έξω την άγνωστη πλευρά της πόλης μας.  Γίναμε σχεδία έκφρασης σκέψεων και ονείρων δεκάδων μαθητών από διάφορα σχολεία, δείξαμε τις σχολικές παθογένειες και αυθαιρεσίες, προτείναμε, συγκρουστήκαμε και στιγματιστήκαμε. Καταφέραμε , νομίζουμε, να δείξουμε πως η κίνηση της σχολικής ζωής δεν είναι «αποκομμένη» από  την υπόλοιπη κοινωνία.

Δεν συμβιβαστήκαμε. Όμως μεγαλώσαμε. Το μαθητικό περιβάλλον, μας είναι πλέον μακρινό-αν όχι απωθητικό. Δεν έχουμε επαφή με την «φλέβα» της μαθητικής ζωής. Δεν νιώθουμε, δεν βιώνουμε και δεν βλέπουμε τα προβλήματα, τις ανησυχίες και τις δυσκολίες, τις σκέψεις και τα όνειρα, όλων αυτών των μαθητών που έχουν «  «βέβηλα» ερωτήματα και ανησυχίες χωρίς όμως κάποιο χώρο να τις μοιραστούν» . Και αν κάποιοι από εμάς, ίσως, τα αισθάνονται ακόμα, σε κάποιο βαθμό, κρίνουμε ότι αυτό δεν αρκεί. Δεν έχουμε την ολότητα που μας επέτρεπε να γράφουμε με σιγουριά και ειλικρίνεια. Πλέον, είναι φανερό, «είμαστε αλλού». Παραμένουμε όμως ανήσυχοι και δημιουργικοί.

Παρακάτω μπορείτε να  εξερευνήσετε τα αρχεία των μαθητικών μας τευχών, για να διαπιστώσετε αν σας λέμε την αλήθεια για το «Ποιόν» μας.

Τεύχος 1

Τεύχος 2

Τεύχος 3

Τεύχος 4

Τεύχος 5