ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Σήμερα πολλοί πιστεύουν ότι ο μόνος τρόπος για να διασκεδάσει κανείς είναι είτε να πάει σε κάποιο μαγαζί με τους φίλους του είτε σε κάποιο πάρκο. Να μιλήσει, να πιει δυο ποτά, να γελάσει, να ερωτευτεί. Χωρίς να θέλω να αμφισβητήσω την αξία όλων αυτών, πιστεύω όμως πως υπάρχει και μια τρίτη λύση, η οποία όμως δεν είναι κοινωνικά τόσο αποδεκτή, λόγω στερεοτυπικών απόψεων. Αυτή η  τρίτη επιλογή είναι τα ίντερνετ καφέ ή το να μείνει κάποιος σπίτι του με τον υπολογιστή του.

Πολλοί πιστεύουν πως όσοι κάνουν αυτή την επιλογή είναι εξαρτημένοι ή κοινωνικά αποξενωμένοι και σε ακραίες περιπτώσεις μπορεί να θεωρηθούν και αποτυχημένοι. Χωρίς να αρνούμαι και αυτές τις περιπτώσεις, θα ήθελα να πω πως δεν είναι τα πράγματα πάντοτε τόσο… τραγικά. Και εγώ προσωπικά πολλές φορές έχω επιλέξει να μείνω σπίτι μου με τον υπολογιστή μου Σάββατο απόγευμα ή να πάω στα netcafe από το να πάω κάποια βόλτα με τους φίλους μου σε κάποιο πάρκο ή σε κάποιο μπαράκι. Αυτό δεν σημαίνει ούτε ότι είμαι εθισμένος στα videogames ούτε πως δεν έχω παρέες. Κάνω απλά μια επιλογή για ένα σαββατόβραδο και τίποτα παραπάνω. Μία επιλογή που μπορεί να οφείλεται σε διάφορους λόγους.

Ένας από αυτούς τους λόγους είναι ότι μπορεί τη δεδομένη στιγμή να βρίσκω πιο διασκεδαστικό το να παρακολουθήσω την αγαπημένη μου σειρά ή κάποια ταινία από το να βγω έξω, πράγμα το οποίο βρίσκω απολύτως φυσιολογικό. Κάποιος άλλος θα προτιμούσε αντίστοιχα να ξοδέψει την ώρα του παίζοντας κάποιο παιχνίδι online με φίλους ή και με άλλα, άγνωστα άτομα. Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια είναι άλλωστε φτιαγμένα έτσι, ώστε να είναι πιο διασκεδαστικά και πιο «ελκυστικά» από την πραγματικότητα. Και για αυτόν τον λόγο είναι και τόσο περιζήτητα και πολλοί τα προτιμάνε.

Το γεγονός ότι κάποιοι επιλέγουν έναν διαφορετικό τρόπο για να διασκεδάσουν από αυτόν που είναι κοινωνικά αποδεκτός πρέπει να σημαίνει ότι είναι εξαρτημένοι ή αντικοινωνικοί; Σίγουρα όχι. Ζούμε στην εποχή της τεχνολογίας και θα έπρεπε να θεωρείται φυσιολογικό το ότι κάποιοι προτιμάνε κάποιες φορές να διασκεδάσουν μόνοι τους με τον υπολογιστή τους. Εξάλλου δεν διαφέρουν και πολύ από όλους εκείνους που μόλις επιστρέψουν στο σπίτι θα ανοίξουν την τηλεόραση. Αν αυτό το «κάψιμο» θεωρείται φυσιολογικό, γιατί όχι και εκείνο μπροστά στον υπολογιστή; Και ο υπολογιστής ηλεκτρονική συσκευή δεν είναι; Τι τον καθιστά τόσο διαφορετικό; Και τα δύο είναι επιλογή του καθενός και παρ’ όλα αυτά αντιμετωπίζονται εντελώς διαφορετικά από την κοινωνία, η οποία βαφτίζει ποιο είναι το «φυσιολογικό» και μη.

Βέβαια, δεν μπορούμε να αρνηθούμε το γεγονός πως υπάρχουν άνθρωποι όντως εθισμένοι στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Όμως αυτή είναι μία περιορισμένη μερίδα χρηστών, που δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν κανόνας.

Πιστεύω πως τα άτομα που επιλέγουν κάποιες φορές να ξοδέψουν το απόγευμα του Σαββάτου τους μπροστά από έναν υπολογιστή δεν θα έπρεπε να θεωρούνται ούτε «καμένοι», ούτε ακοινώνητοι, ούτε χωρίς μέλλον, ούτε αποτυχημένοι, όταν δεν ισχύει πραγματικά. Ζούμε στον 21ο αιώνα, στον αιώνα της τεχνολογίας, στον αιώνα που στην ζωή μας περιτριγυριζόμαστε από ηλεκτρονικές συσκευές και βασιζόμαστε καθημερινά σε αυτές. Καιρός να το συνηθίσουμε…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here