ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Περπατάς στην αγορά. Μπαίνεις σε ένα μαγαζί. Ένας υπάλληλος, σχεδόν πάντα νέος, τρέχει να σε εξυπηρετήσει. Πάντα γελαστός, πάντα ευγενέστατος. Αν πρόκειται για κατάστημα ρούχων, θα στέκεται συνεχώς δίπλα σου κατεβάζοντάς σου αδιαμαρτύρητα όλη την πραμάτεια του μαγαζιού και δίνοντάς σου τις συμβουλές του.

Αν μιλάμε για ηλεκτρονικά, θα είναι πρόθυμος να απαντήσει σε εκατό χιλιάδες ερωτήσεις σου προτείνοντάς σου τη ενδεδειγμένη για σένα λύση. Πάντοτε γρήγορα, πάντοτε ήρεμα. Εσύ θα διαλέξεις, θα πληρώσεις, θα χαιρετιστείτε και θα βγεις έξω χαμογελαστός για καφέ. Όλα σούπερ.

Είσαι σίγουρος; Αυτή είναι η οπτική του πελάτη-καταναλωτή. Πάμε όμως να δούμε και εκείνη του υπαλλήλου; Από τις ιστοσελίδες διαφόρων σωματείων (επισιτισμού, εμποροϋπαλλήλων, υπαλλήλων βιβλίου-χάρτου) αντλήσαμε πληροφορίες για την (άγνωστη) πραγματικότητα που βιώνουν οι υπάλληλοι τεσσάρων γνωστών εμπορικών επιχειρήσεων της πόλης μας και τις μεταφέρουμε εδώ. Όταν τις διαβάσεις ίσως να αλλάξεις κάπως την εικόνα που έχεις για τον όμορφο και πάντοτε χαρούμενο κόσμο των αγορών…

Mikel

Τον τελευταίο καιρό έχει γίνει η πιο μοδάτη και κοσμική αλυσίδα καφετεριών. Υποκαταστήματά της, βαμμένα πάντοτε στο χαρακτηριστικό μαύρο τους χρώμα, ξεπηδούν ταχύτατα από ‘δω κι από ‘κει σαν μανιτάρια. Ιδίως αν κυκλοφορείς στο κέντρο, είναι αδύνατον να μην έχεις πέσει πάνω τους. Ίσως μάλιστα να έχεις αγοράσει και καφέ, για τον οποίο λένε πως είναι μοναδικός. Τόσο μοναδικός, ώστε να απειλούνται οι εργαζόμενοι με απόλυση και πρόστιμα χιλιάδων ευρώ όχι μόνο αν αποκαλύψουν το υποτιθέμενο «μυστικό» του αλλά ακόμα κι αν διανοηθούν να δουλέψουν οι ίδιοι ή συγγενικά τους πρόσωπα α βαθμού σε άλλες, ανταγωνιστικές επιχειρήσεις ακόμα και ένα χρόνο μετά την απόλυσή τους!!!

Είναι σαν να λέμε δηλαδή πως για να δουλέψεις εσύ στα mikel θα πρέπει όλοι οι άμεσοι συγγενείς σου, στο βαθμό που είναι σερβιτόροι, να παραιτηθούν και να αλλάξουν επάγγελμα. Κι όχι μόνο αυτό αλλά και να αλλάξεις κι εσύ, τουλάχιστον για ένα χρόνο, αν τύχει και φύγεις ή σε απολύσουν!

Πρόκειται ασφαλώς για μία εξωφρενική και έξω από κάθε νομιμότητα «συμφωνία», την οποία καλούνται να υπογράψουν όσοι άνεργοι θελήσουν να εργαστούν στα mikel. Όσοι αρνηθούν, προφανώς παίρνουν πόδι – όπως μία τουλάχιστον υπάλληλος, που τόλμησε απλά να το «συζητήσει» με συναδέλφους της. Και όσοι μείνουν θα πρέπει ίσως να εργάζονται με συνθήκες εξευτελιστικές, αν τουλάχιστον δεχτούμε την παρακάτω καταγγελία που έγινε τον περασμένο Φεβρουάριο για υποκατάστημα της Λάρισας πως απηχεί την πραγματικότητα και άλλων υποκαταστημάτων εδώ στη Θεσσαλονίκη. Όπως διαβάζουμε λοιπόν, «ενώ οι εργαζόμενοι είχαν υπογράψει σύμβαση για 4ωρη, πενθήμερη εργασία, εργάζονταν 8ωρο, με τα ένσημά τους να παραμένουν μισά και αντίστοιχα οι άδειες, τα δώρα, τα επιδόματα αδείας, να δίδονται με βάση 4ωρη εργασία. Και ενώ εργάζονταν, νύχτες, Κυριακές, αργίες, ουδέποτε καταβλήθηκαν οι αντίστοιχες προσαυξήσεις (25% για νυχτερινή εργασία, 75% για Κυριακές-Αργίες)».

Είναι άραγε αυτή η πραγματικότητα που επικρατεί στα mikel; Άγνωστο. Σίγουρα όμως δεν θα στο σφυρίξουν οι υπάλληλοι όταν θα σου δίνουν χαμογελαστοί τον καφέ σου…

Public

Είναι ο πρώτος προορισμός καθενός που θέλει να αγοράσει καινούργιο laptop ή smartphone. Από το ισόγειό του στην Τσιμισκή θα περάσουν και όσοι θέλουν να ζαχαρώσουν λίγο τα Apple που δεν πρόκειται να αγοράσουν ποτέ. Είναι το πλέον ολοκληρωμένο σούπερ μάρκετ στον χώρο της τεχνολογίας και το παινεύεται.

 

Όμως πώς φαντάζει «από μέσα»; Την απάντηση μας τη δίνει επίσημη ανακοίνωση του Σωματείου Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου. Όπως γράφει, οι εργαζόμενοι είναι αναγκασμένοι να δουλεύουν εξαντλητικά οκτάωρα χωρίς να μπορούν να κάτσουν ούτε στιγμή, αφού τα σκαμπό απαγορεύονται! Επιπλέον υποχρεώνονται να κυνηγάνε ατομικά πλάνα παραγωγικότητας, με βάση τα οποία παίρνουν πριμ ή απολύονται. Τα πλάνα αυτά δεν έχουν να κάνουν μόνο με την συνολικότερη εργατικότητα και προθυμία τους – που διαπιστώνεται ανά διαστήματα με μυστικούς ελεγκτές της εταιρείας που υποδύονται τον πελάτη(!) – αλλά και με τις επιδόσεις τους στις λεγόμενες «επιθετικές πωλήσεις». Οι εργαζόμενοι δηλαδή αξιολογούνται (και αμείβονται) με βάση την ικανότητά τους να προωθούν στους πελάτες της εταιρείας προϊόντα της που κατ’ αρχήν δεν τους ενδιαφέρουν (π.χ. συνδέσεις Wind)!

Το τοπίο συμπληρώνουν οι απλήρωτες υπερωρίες και φυσικά οι απολύσεις για όποιον μιλάει ή διαμαρτύρεται, ακόμα και στη μέση της άδειάς του. Γιατί είπαμε: τα χαμόγελα είναι για τους πελάτες. Όταν όμως κατεβαίνουν τα ρολά, βγαίνουν τα μαχαίρια…

Πλαίσιο

Άλλο ένα computerομάγαζο, πολύ πιο παλιό και γνωστό από τα Public. Για πολλά χρόνια ήταν σημείο αναφοράς για όποιον ήθελε να αγοράσει υπολογιστή ή περιφερειακό. Και εν πολλοίς παραμένει.

Τον περασμένο Ιούλιο όμως ήρθε στο φως της δημοσιότητας μία έγγραφη καταγγελία των εργαζομένων του, που άλλαξε την εικόνα που πολλοί είχαν για αυτό. Εν πολλοίς οι εργαζόμενοι περιγράφανε ένα καθεστώς «εργασιακού μεσαίωνα». Κύρια κατηγορία που απευθύνανε στην εταιρεία ήταν ότι απέλυε τους υπαλλήλους πλήρους (δηλαδή 8ωρης) απασχόλησης για να τους αντικαταστήσει με πολύ πιο φτηνούς τετραωρίτες, που στερούνταν ακόμη και στοιχειωδών δικαιωμάτων (π.χ. φοιτητικής άδειας). Όπως καταμαρτυρούσαν μάλιστα, οι τετραωρίτες αυτοί υποχρεώνονταν να δουλεύουν όποιες ώρες και σε όποιο κατάστημα βόλευε κάθε φορά την εταιρεία, κάνοντας την προσωπική τους ζωή «λάστιχο».

Και τα προβλήματα δεν τελείωναν εδώ. Σύμφωνα πάντα με τους καταγγέλλοντες, το «Πλαίσιο» υπέβαλλε τους εργαζομένους του σε «πρωταθλήματα ανταγωνιστικότητας», εξαναγκάζοντάς τους να δουλεύουν διαρκώς στην τσίτα ανταγωνιζόμενοι ο ένας τον άλλο. Είχε μάλιστα για να τους χρονομετρά κάτι μηχανάκια(;), τα οποία καταγράφανε ακόμα και την ώρα που κάθονταν στην τουαλέτα! Και βέβαια κοντά σ’ αυτά οι εργαζόμενοι είχανε να «καταπιούν» τις απλήρωτες υπερωρίες, τις προσβολές και τις απειλές (ιδίως κατά την περίοδο της εκπαίδευσής τους) και φυσικά την δουλειά την Κυριακή (καθότι το Πλαίσιο ήταν από τις πρώτες επιχειρήσεις που δέχτηκαν να ανοίγουν και Κυριακές). Το θέμα ήταν τόσο σοβαρό, που έφτασε ακόμα και στην βουλή. Δεν γνωρίζουμε την απάντηση του τότε υπουργού εργασίας, το Πλαίσιο όμως με ανακοίνωσή του τα αρνήθηκε όλα. Εμείς από την πλευρά μας αναρωτιόμαστε: θα ρίσκαραν οι εργαζόμενοι τη δουλειά τους αν όλα αυτά που κατήγγειλαν ήταν ψέματα; Γιατί στον ιδιωτικό τομέα κάθε σύγκρουση με το αφεντικό πληρώνεται. Πόσο μάλλον η κακοήθεια.

Ιανός

Για το τέλος αφήσαμε τον Ιανό, ένα από τα πιο γνωστά και μεγάλα βιβλιοπωλεία της πόλης μας και πλέον και της Αθήνας. Έχει τη φήμη προοδευτικής και φιλότεχνης επιχείρησης και τα τελευταία χρόνια έχει καταφέρει να αναδειχτεί σε μία από τις πιο γνωστές εστίες πολιτισμού, μιας και στους χώρους του φιλοξενούνται κάποιες από τις πιο ενδιαφέρουσες βιβλιοπαρουσιάσεις και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις των δύο πόλεων.

Έχουν όμως και οι υπάλληλοί του την ίδια εικόνα; Δεν νομίζουμε, αν κρίνουμε τουλάχιστον από τις αλλεπάλληλες καταγγελίες του ΣΥΒΧΑ αλλά και τις κινητοποιήσεις που έχουν οργανωθεί εις βάρος  του.

Τρία είναι τα κυριότερα σημεία τριβής του σωματείου με την επιχείρηση: α) οι αυθαίρετες και εκδικητικές απολύσεις όσων εργαζομένων αντιτάσσονται στις επιταγές της διεύθυνσης ή εκδηλώνουν έστω συμπάθεια για το σωματείο, β) τα μηχανάκια καταγραφής (scanners) ατομικών πωλήσεων που τους υποχρέωσαν να κρεμάσουν στον λαιμό προκειμένου να βλέπουν πόσα βιβλία πουλάει ο καθένας και να τους ανταμείβουν ανάλογα, γ) οι ανοιχτές Κυριακές. Ιδίως για το τελευταίο είχαμε τα περασμένα Χριστούγεννα (συγκεκριμένα στις 28 Δεκέμβρη, την τελευταία Κυριακή του χρόνου) δραματική εξέλιξη, όταν η διεύθυνση του καταστήματος της Αθήνας φώναξε τα ΜΑΤ για να απομακρύνουν τα μέλη του σωματείου, που – στα πλαίσια της απεργίας που είχαν προκηρύξει για εκείνη τη μέρα – κάνανε απέξω διαμαρτυρία. Τα ΜΑΤ χτύπησαν τους απεργούς και συλλάβανε πέντε, οι οποίοι μέχρι και σήμερα είναι υπόδικοι. Με αφορμή αυτό το περιστατικό δύο γνωστοί συγγραφείς της πόλης μας, ο Θωμάς Κοροβίνης και ο ….. ανέστειλαν τη συνεργασία τους με τον Ιανό, ενώ το ίδιο έκανε και ο επίσημος ραδιοσταθμός του ΣΥΡΙΖΑ «stokokkino 105.5». Όμως κατά τη γνώμη μας δεν ήταν αυτό το χειρότερο δείγμα γραφής που έχει δώσει η επιχείρηση. Η πιο χυδαία ενέργειά της, που την έχει επαναλάβει μάλιστα δύο φορές, ήταν να εξαναγκάσει τους υπαλλήλους της να στραφούν εναντίον του ίδιου τους του σωματείου υπογράφοντας «κείμενο αποκήρυξης» γραμμένο από τη διεύθυνση. Από όσους δεν δέχτηκαν τον αυτοεξευτελισμό και την προδοσία, οι μισοί εξαναγκάστηκαν σε παραίτηση ή απολύθηκαν.

Είναι φαίνεται αυτή η αντίληψη που έχει ο Ιανός για την προοδευτικότητα και τον πολιτισμό…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here