ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Όπως ενημερωθήκαμε πρόσφατα από όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων σε ολόκληρη την Ευρώπη η επίθεση που δέχτηκε η γαλλική εφημερίδα Charlie Hebdo από φανατικούς ισλαμιστές. Η αφορμή για την επίθεση είχε δοθεί το 2011, όταν η εφημερίδα εξόργισε τον μουσουλμανικό κόσμο δημοσιεύοντας σατιρικά σκίτσα του Μωάμεθ. Η «εκδίκηση» άργησε αλλά ήρθε στις 7 Ιανουαρίου του 2015, όταν δύο ένοπλοι ισλαμιστές εισέβαλαν στο κτήριο όπου στεγάζονται τα γραφεία της εφημερίδας, στο Παρίσι. Το απoτέλεσμα ήταν συνολικά 12 άνθρωποι να χάσουν την ζωή τους: οκτώ δημοσιογράφοι του περιοδικού, δύο αστυνομικοί, ο θυρωρός του κτηρίου και ένας επισκέπτης.

Ήταν οπωσδήποτε συγκινητικό το γεγονός πως ολόκληρη η Ευρώπη κατέβηκε σε διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις με κεντρικό σύνθημα «JE SUIS CHARLIE” (=Είμαι ο Τσάρλι). Όλοι συμμετείχαν είτε λίγο είτε πολύ με οποιοδήποτε τρόπο, ακόμα και με αναρτήσεις στο διαδίκτυο. Η αλληλεγγύη προσφέρθηκε από όλες τις πλευρές. Και όλα αυτά στη μνήμη όσων έπεσαν υπερασπιζόμενοι τα δικαιώματα ελευθερίας λόγου και έκφρασης.

Ας αφιερώσουμε όμως ένα λεπτό και ας σκεφτούμε πόσοι άνθρωποι χάθηκαν φέτος μόνο σε σφαγές και πολέμους, ανήμποροι να υπερασπιστούν τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους. Φυσικά οι ειδήσεις αυτές αργούν ή δεν εμφανίζονται ποτέ στο φως της δυτικής δημοσιότητας. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Για ποιο λόγο τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης δεν καλύπτουν όλα αυτά τα εξίσου ή και πολύ πιο σημαντικά (από άποψη ανθρώπινων απωλειών) γεγονότα; Γιατί δεν φανερώνουν την πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από χιλιάδες νεκρούς και πίσω από κατεστραμμένες ολοσχερώς πόλεις; Γιατί δεν τους περισσεύει ούτε ένα δάκρυ;

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της τραγικής αυτής κατάστασης είναι τα συμβάντα που έλαβαν και εξακολουθούν λαμβάνουν χώρα στην Νιγηρία. Την ίδια χρονική περίοδο που την προσοχή όλων είχε τραβήξει το περιστατικό της εφημερίδας στο Παρίσι, μια ολόκληρη πόλη στη Νιγηρία είχε σφαχτεί βάναυσα και ανελέητα. Χιλιάδες Νιγηριανοί πολίτες έζησαν τον εφιάλτη της υποδούλωσης, των σφαγών και των απαγωγών. Έγιναν, θέλοντας και μη, μάρτυρες βάρβαρων συμπεριφορών, στις οποίες ήταν ανήμποροι να αντιδράσουν. Και τις οποίες όσοι επιβίωσαν ήταν ανήμποροι να ξεχάσουν.

Έβλεπαν τα σπίτια τους να καίγονται, μα δεν είχαν επιλογή, έβλεπαν τους αγαπημένους τους να βασανίζονται, μα δεν είχαν επιλογή, έπεφταν στο χώμα καθώς και η πιο μικρή σταγόνα ζωής είχε ρουφηχτεί από μέσα τους, μα όπως πάντα, δεν είχαν επιλογή.

Για τη μαζική δολοφονία στην Baga, στη βορειοανατολική Νιγηρία, όπου ο αριθμός των νεκρών ενδέχεται να φτάνει ακόμα και τις 2.000, ευθύνεται η τρομοκρατική οργάνωση «Μπόκο Χαράμ». Το όνομά της σημαίνει “είναι αμάρτημα η δυτική παιδεία” και από αυτό και μόνο μπορεί κανείς να καταλάβει τον ιδεολογικό προσανατολισμό της. Από το 2009 μάχεται για τη δημιουργία ενός ισλαμικού κράτους στο βορρά της Νιγηρίας εξοντώνοντας ή υποτάσσοντας οποιονδήποτε έχει άλλη θρησκευτική άποψη. Η σκληρότητά της, η βαρβαρότητα των πρακτικών της αλλά και το λυσσαλέο μίσος που τρέφει για τη διαφορετικότητα, εντέλει και για την ίδια τη δημοκρατία, μας ταξιδεύουν πίσω στον χρόνο θυμίζοντας μας τις σκοτεινές ημέρες της χιτλερικής εποχής, απλά αυτήν την φορά με την μορφή του ισλαμοφασισμού.

Τα χτυπήματά της γίνονται σε σύμβολα του κράτους όπως σχολεία, εκκλησίες, τζαμιά αλλά και αστυνομικά τμήματα. Βαριά οπλισμένοι (από ποιους άραγε;), οι τρομοκράτες της Μπόκο Χαράμ εισβάλλουν σε κοιτώνες οικοτροφείων και αρχίζουν να πυροβολούν ανελέητα σκοτώνοντας εν ψυχρώ τους φοιτητές. Για τις φοιτήτριες ακολουθεί ένα ολόκληρο μαρτύριο: τις μεταφέρουν δεμένες και στοιβαγμένες σαν τα ζώα μέσα σε φορτηγά, τις βιάζουν ή/και τις σέρνουν στα σκλαβοπάζαρα για να πουληθούν σαν σκλάβες του σεξ. Δεν φαίνεται να δείχνουν κανένα έλεος, πουλάνε και κακοποιούν ανθρώπους με κτηνώδες μίσος, μόνο και μόνο επειδή έχουν λάβει δυτική καλλιέργεια, μόνο και μόνο επειδή ένοιωσαν την ανάγκη να μορφωθούν. Δεν δείχνουν καμία διάθεση να επιστρέψουν τις κοπέλες στις οικογένειές τους, ανεξαρτήτως των ανταλλαγμάτων που τους προσφέρουν οι πολιτικοί ηγέτες.

Όπως δήλωσε ο Kaigama στο BBC, «χρειαζόμαστε αυτό το πνεύμα [των διαδηλώσεων στο Παρίσι] να εξαπλωθεί παντού. Όχι μόνο όταν συμβαίνουν επιθέσεις στην Ευρώπη, αλλά και όταν συμβαίνουν στη Νιγηρία, στο Νίγηρα, στο Καμερούν. Πρέπει να κινητοποιήσουμε διεθνείς πόρους και να αντιμετωπίσουμε τους ανθρώπους που φέρουν θλίψη σε πολλές οικογένειες».

Φυσικά, σε πολλές περιπτώσεις που πολιτικοί αρχηγοί του Δυτικού κόσμου ρωτήθηκαν για ποιόν λόγο δεν προκάλεσαν αντιδράσεις τόσο σοβαρά περιστατικά, προσπάθησαν να πείσουν πως η Ευρώπη δεν είναι έτοιμη να αντικρίσει τα περιστατικά που συνέβησαν στον λαό των τριτοκοσμικών χωρών.

Στην πραγματικότητα το περιστατικό στο Παρίσι αποτέλεσε μεγάλη ευκαιρία για όλους τους  «συμπονετικούς» ηγέτες να προωθήσουν τις δικές τους, “πολιτικά ορθές” και δημοκρατικά ντυμένες αντιλήψεις. Μίλησαν για την ελευθερία λόγου και την ανεκτικότητα, για τις δυτικές αξίες που απειλούνται από τους φονταμενταλιστές, βρήκαν τη στιγμή ορισμένοι να αναθερμάνουν το ζήτημα της μετανάστευσης και να ζητήσουν περισσότερη αστυνόμευση. Κανένας τους όμως δεν είπε κουβέντα για τη Νιγηρία, κανείς δεν έχυσε ένα δάκρυ. Ούτε οι πολιτικοί, ούτε και οι λαοί. Ίσως γιατί η Νιγηρία είναι πολύ μακριά, στη μαύρη Αφρική, εκεί που η ανθρώπινη ζωή δεν έχει αξία. Ίσως γιατί δεν ενδιαφέρει κανέναν γεωστρατηγικά. Ή ίσως γιατί κάποιοι να τα ‘χουν βρει με τους ισλαμοφασίστες.

Τι θα συνέβαινε όμως αν οι σφαγές, οι απαγωγές, το δουλεμπόριο, οι κακοποιήσεις, η καταπάτηση κάθε ανθρώπινου δικαιώματος και η απόλυτη εκμηδένιση και εξαθλίωση της ανθρώπινης ζωής λάμβανε χώρα σε μια πόλη της ανεπτυγμένης καπιταλιστικής Δύσης; Εκεί ασφαλώς θα ξαναθυμόμασταν τις ευαισθησίες μας. Βροχή θα έρχονταν οι δηλώσεις των κυβερνήσεων και τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, στρατιωτική βοήθεια θα ερχόταν από παντού για την καταπολέμηση των τρομοκρατών. Γιατί εκεί πλέον δεν θα επρόκειτο για τον τρίτο κόσμο αλλά για το (λευκό) “κέντρο επιχειρήσεων” του παγκόσμιου καπιταλισμού.

Ποιος είπε πως η αποικιοκρατία τελείωσε; (Λίγο πριν τυπωθεί η εφημερίδα συνέβη άλλη μία φοβερή σφαγή, στην Κένυα αυτή τη φορά: 147 φοιτητές ενός πανεπιστημίου εκτελέστηκαν από φανατικούς ισλαμιστές της Αλ Σαμπάαμπ, αδελφής οργάνωσης της Αλ Κάιντα, απλά και μόνο επειδή ήταν χριστιανοί. Η διεθνής σιωπή και πάλι εκκωφαντική. Δεν ήταν βλέπεις στο Μανχάταν…)

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.