ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Βγαίνοντας έξω από το σπίτι μας μπορούμε να διακρίνουμε ανθρώπους διαφορετικών νοοτροπιών και ιδεολογιών. Μερικές από αυτές είναι εύκολα αναγνωρίσιμες από τον τρόπο ενδυμασίας και συμπεριφοράς. Άλλες όμως δεν είναι. Φυσικό είναι το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι είναι κατά αυτού του είδους των διαφοροποιήσεων και δυστυχώς είναι το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού.

Η σημερινή κοινωνία είναι πολύ σκληρή απέναντι στους ανθρώπους που προσπαθούν να φέρουν καινούριες ιδέες και να γίνουν το ανανεωτικό πνεύμα της παλιάς και πολλές φορές άδικης κοινωνίας. Αν και έχουν γίνει βήματα σε σχέση με παλιά και η διαφορετικότητα δεν ξενίζει πλέον τόσο, ωστόσο και πάλι οι αποκλίσεις από τον κανόνα δεν γίνονται πάντοτε αποδεκτές και είμαστε αναγκασμένοι να δεχόμαστε σχόλια, τα οποία πολλές φορές είναι άδικα.

Βασισμένοι στην εξωτερική εμφάνιση πολύ εύκολα γελιόμαστε. Όταν συναντάμε κάποιον άνθρωπο στον δρόμο, το πρώτο πράγμα που κάνουμε είναι να παρατηρούμε τα ρούχα που φοράει και τα χρώματα που έχει πάνω του. Σε περίπτωση π.χ. που έχει πολλά σκούρα χρώματα η αντίδρασή μας είναι συνήθως αρνητική, αφού το μαύρο χρώμα για πολιτισμικούς και θρησκευτικούς λόγους σχετίζεται με το κακό. Ο άνθρωπος που φοράει αυτό το χρώμα παίρνει πολύ γρήγορα και άδικα αυτόν τον χαρακτηρισμό, του «σκοτεινού» του «καταθλιπτικού» ή και του απροσδιόριστα «ύποπτου».

Αυτή η πολλές φορές λανθασμένη εντύπωση κάνει τους ανθρώπους να απομακρύνονται, μη θέλοντας να κατανοήσουν είτε να συζητήσουν με το «αντικείμενο» του φόβου τους. Ποιου φόβου; Του φόβου για του άγνωστο. Αυτού του φόβου  που ταλαιπωρεί τους ανθρώπους περισσότερο από κάθε τι άλλο.

Πολλές φορές αφιέρωνα ώρες και μέρες ολόκληρες στο να σκέφτομαι πώς θα μπορούσε να είναι ο κόσμος μας άμα οι άνθρωποι δεν θα φοβόντουσαν τόσο την διαφορετικότητα και το καινούριο. Πολλά πράγματα θα ήταν αλλιώς, αλλά είναι αρκετά προφανές το γεγονός ότι η πολιτεία είναι αρκετά ικανοποιημένες με την κατάσταση της σημερινής κοινωνίας, που τις περισσότερες φορές είτε δεν είναι αρκετά ενημερωμένη είτε αδιαφορεί για το τι γίνεται.

Στα σχολικά βιβλία πολλές φορές παρατηρούμε κείμενα, τα οποία μιλάνε για την κατανόηση της διαφορετικότητας και την αποδοχή της. Τι υποκρισία! Θεωρητικά θα έπρεπε να τηρείται αυτή η αμερόληπτη συμπεριφορά αλλά αντιθέτως αντιμετωπίζουμε συχνά μια άδικη κριτική, ακόμα και όταν προσπαθούμε να συνεισφέρουμε και να βοηθήσουμε – με τον τρόπο του ο καθένας μας. Πόσοι π.χ. δεν θα χαρακτήριζαν «πειραγμένο» ένα παιδί εσωστρεφές ή μοναχικό; δεν θα αποκαλούσαν ένα ευαίσθητο αγόρι «αδερφή»; ή θα δέχονταν στην παρέα τους έναν Ιεχωβά χωρίς να υποψιαστούν πως θέλει να τους προσηλυτίσει;

Είναι λοιπόν εύκολα κατανοητό ότι για ένα παιδί με διαφορετικές απόψεις για τον κόσμο είναι αρκετά δύσκολη η «επιβίωσή» του στο χώρο του σχολείου. Πώς είναι συνεπώς δυνατό να εμπιστευτεί ένα σύστημα το οποίο στα λόγια μας διδάσκει να φερόμαστε σε όλους τους ανθρώπους δίκαια και ισότιμα, ενώ στην πράξη κάνει ακριβώς το αντίθετο; Πως είναι δυνατόν να ζούμε σε μια κοινωνία που ενώ μιλάει διαρκώς για ίσα δικαιώματα, στην πράξη διαχωρίζει τους ανθρώπους σε κατηγορίες ανάλογα με την καταγωγή, την θρησκεία, το φύλο, τον τόπο εργασίας και την οικονομική τους ευχέρεια;

Ας μην ξεχνάμε ότι είμαστε όλοι άνθρωποι, όλοι γεννημένοι σε αυτόν τον κόσμο και πως όλοι αναπνέουμε τον ίδιο αέρα. Το φύλο και η προέλευση ή η θρησκεία ποτέ δεν θα έπρεπε να είναι οι  βάσεις κρίσεως για οποιονδήποτε άνθρωπο. Το σωστό και δίκαιο πεδίο της κριτικής θα έπρεπε να είναι η συμπεριφορά, οι πράξεις και οι αξίες μας.  

Τώρα είναι δύσκολο να πιστέψουμε σε ένα μέλλον όπου θα είναι όλοι αποδεκτοί. Ένα μέλλον στο οποίο ο καθένας είναι ελεύθερος να λέει την γνώμη του χωρίς να φοβάται ότι θα γίνει αντικείμενο χλευασμού, ένα μέρος στο οποίο δεν θα ντρέπεται για την καταγωγή του, ένα μέλλον όπου το θηλυκό φύλο δεν θα υποβαθμίζεται και δεν θα θεωρείτε κατώτερο ή ο ομοφυλόφιλος δακτυλοδεικτούμενος.

Ακούγεται αδύνατο. Αλλά άμα ρωτήσουμε ο καθένας ξεχωριστά τον εαυτό του αν θα του άρεσε να ζει σε έναν τέτοιο κόσμο, σε μια κοινωνία που δέχεται την διαφορετικότητα σε όλα τα θέματα, η απάντηση, τουλάχιστον για τους περισσότερους, θέλω να πιστεύω πως θα ήταν θετική. Γιατί τότε αποδεχόμαστε την σημερινή κατάσταση, η οποία πρέπει και μπορεί να βελτιωθεί; Kαλό θα ήταν να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε πέρα από το τώρα και το σήμερα. Υπάρχει ένα μέλλον που δεν θα αργήσει να έρθει.

Ας προβληματιστούμε για το τι πρόκειται να γίνει. Όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που τώρα είναι κατά της ελεύθερης διαφοροποίησης, έχουν σκεφτεί άραγε ποτέ πώς μπορεί να είναι τα παιδιά τους στο μέλλον; τι αντιλήψεις θα έχουν; σε τι θεό θα πιστεύουν; Εντάξει αν θα είναι «κανονικά». Αν δεν θα είναι όμως; Τι θα έχουν να τους πουν τότε για τον κόσμο που θα τα περιθωριοποιεί; τον κόσμο που, όταν οι ίδιοι μπορούσαν να τον αλλάξουν, απλά προτίμησαν να σιωπήσουν και να τον αποδεχτούν όπως είναι μην τυχόν και έρθουν σε σύγκρουση με τον «κοινό νου»;

Ας ελπίζουμε ότι μια μέρα όλοι θα είναι δεκτοί και κανείς δεν θα χρειάζεται να κρύβει τα πιστεύω του και τις νέες ιδέες του φοβούμενος την κατακραυγή της κοινωνίας. Μια μέρα πιο λαμπρή και φωτεινή, σε μια κοινωνία όπου ο κάθε άνθρωπος θα είναι ελεύθερος να λέει αυτό που θεωρεί σωστό. Η ελπίδα και η θέληση μπορεί μια μέρα να βοηθήσουν να πραγματοποιηθεί αυτό για το οποίο τόσο καιρό τόσοι άνθρωποι παλεύουν. Τα σχολεία να γίνουν εφαλτήρια ελπίδας, να οργανωθούν, να δράσουν και να ενημερώσουν τη νέα γενιά και τους γονείς της για την Ισότητα, την αδελφοσύνη και την αποδοχή.

Ο μεγάλος συγγραφέας του έργου «Άνθη του κακού», Σαρλ Μπωντλαιρ είχε πει: «Στη διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου ξέχασαν δύο δικαιώματα: της αντίρρησης και της φυγής»

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here