ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

1 Οκτωβρίου 2015: ένοπλος 30 χρόνων εισβάλλει σε κολλέγιο του Όρεγκον και ανοίγει πυρ κατά των φοιτητών. Απολογισμός: 13 νεκροί και 20 τραυματίες. Τα κίνητρά του θα παραμείνουν στη σκιά, καθώς θα πέσει κι ο ίδιος νεκρός από τα πυρά της αστυνομίας.

18 Ιουνίου 2015: ένας λευκός νεαρός εισβάλλει σε μία αφρο-αμερικανική εκκλησία στη Νότια Καρολίνα και δολοφονεί 9 ανθρώπους. Κίνητρό του το ρατσιστικό μίσος.

20 Ιουλίου 2012: 25χρονος νεαρός εισβάλλει σε κινηματογράφο του Κολοράντο, όπου προβαλλόταν μία ταινία με τον Batman, και ανοίγει πυρ κατά των θεατών. Απολογισμός: 12 νεκροί και 70 τραυματίες. Ο λόγος; Η ψυχασθένεια.

20 Απριλίου του 1999: ο 18χρονος Eric Harris και ο 17χρονος Dylan Klebold εισβάλλουν στο Λύκειο του Columbine στο Κολοράντο και σκοτώνουν 12 μαθητές και μια καθηγήτρια, πριν αυτοκτονήσουν στη βιβλιοθήκη του σχολείου. Κίνητρό τους η εκδίκησή τους για τον συνεχή σχολικό εκφοβισμό που υφίσταντο με έναν τρόπο τόσο εντυπωσιακό, που θα έμενε στην ιστορία.

Οπωσδήποτε κάτι στραβό υπάρχει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και το ξέρουν όλοι: είναι η οπλοκατοχή.

Η οπλοκατοχή στις ΗΠΑ αποτελεί λόγο για εκατομμύρια θανάτους ήδη από το 1791, οπότε για πρώτη φορά κατοχυρώθηκε συνταγματικά. Σύμφωνα με το πρώτο σύνταγμα των ΗΠΑ: «δεν μπορεί να παραβιαστεί το δικαίωμα του λαού να κατέχει και να φέρει όπλα». Από τους θρυλικούς cowboys μέχρι και σήμερα, η οπλοκατοχή παραμένει σταθερή αξία στις ΗΠΑ, φέρνοντας και τους ανάλογους «καρπούς»: ενώ στις υπόλοιπες περιοχές του πλανήτη έχουμε 30-300 ανθρωποκτονίες ετησίως, στη Βόρεια Αμερική έχουμε γύρω στις 11.000.

Ποιοι είναι όμως οι λόγοι που οι Αμερικάνοι σκοτώνουν αδίστακτα τους συμπολίτες τους; Οπωσδήποτε η κύρια αιτία είναι η ίδια η δυνατότητα κατοχής όπλου. Στις ΗΠΑ παρατηρείται το παγκοσμίως μοναδικό φαινόμενο να μπορείς να αγοράσεις όπλο ακόμα και από το… συνοικιακό οπλοπωλείο, αρκεί να είσαι ενήλικος. Δεν χρειάζεται να έχεις κάποιον ιδιαίτερο λόγο, ούτε περνάς κάποιο ψυχομετρικό τεστ. Απλά το δηλώνεις στις αρχές και… αυτό είν’ όλο! Κι όσο για τα όπλα, δεν μιλάμε απλά για πιστόλια αλλά ακόμα και για οπλοπολυβόλα!

Το κέρδος των εταιριών παραγωγής όπλων είναι μεγάλο, έτσι οι εταιρίες αυτές όχι μόνο δεν αποδέχονται τα αιτήματα των (προοδευτικών) Αμερικανών για διακοπή ή έστω περιορισμό της παραγωγής όπλων, αλλά αντιθέτως την ενισχύουν. Υπάρχουν παραδείγματα πολιτών, κυρίως των ίδιων των θυμάτων των σφαιρών, που έχουν παρευρεθεί αυτοπροσώπως σε τέτοιου είδους βιομηχανίες με σκοπό να σταματήσουν την εξαγωγή των όπλων από τα εργοστάσια. Ωστόσο το μόνο που κατάφεραν ήταν να διακόψουν για ένα σύντομο χρονικό διάστημα ένα μικρό κομμάτι της παραγωγής.

Φυσικά πολλά από τα παραγόμενα προϊόντα είναι και παράνομα. Οι εταιρίες όμως που τα παράγουν φροντίζουν να αποκρύψουν τα δεδομένα που μπορεί να τις δυσφημίσουν αν γνωστοποιηθούν και τα κρατούν απόρρητα.

Οι Αμερικανοί πολιτικοί εννοείται πως ενισχύουν την κατοχή ιδιωτικού όπλου και ενθαρρύνουν τους πολίτες για την αγορά ενός. Πολλοί μάλιστα με… το αζημίωτο, καθώς παίρνουν νόμιμη μίζα από τις εταιρείες κατασκευής όπλων. O Wayne Lapierre, ο οποίος είναι και μέλος της NRA (της μεγαλύτερης εταιρείας παραγωγής όπλων των ΗΠΑ), υποστηρίζει πως δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να απαγορευτεί στους πολίτες η δυνατότητα αγοράς όπλων, καθώς είναι τρόπος ζωής (το γνωστό “the American way of life), τρόπος ασφάλειας αλλά και ένδειξη υπευθυνότητας του πολίτη.

Και είναι αλήθεια πως η ίδια η παράδοση της Βόρειας Αμερικής ενισχύει την κατοχή όπλου. Ο κάθε Αμερικάνος θα ισχυριστεί πως το όπλο και οι γνώσεις του γύρω από τα αυτό είναι αυτονόητα, είναι ένδειξη υπευθυνότητας και βέβαια είναι ο μόνος τρόπος να προστατέψει την οικογένειά του, «γιατί αν δεν το κάνει αυτός, ποιος θα το κάνει;»

Όλη η κινηματογραφική παραγωγή των ΗΠΑ άλλωστε, από τα παλιά γουέστερν μέχρι τα σημερινά αστυνομικά, στηρίζεται πάνω σε αυτήν την παράδοση, στο ίδιο πάντα concept: ένας καλός που έρχεται αντιμέτωπος με κάποιους κακούς, τους οποίους στο τέλος (καλά κάνει και) σκοτώνει. Ο Charles Bronson για παράδειγμα, στην κλασική ταινία του «Ο εκδικητής των δρόμων», υποδυόταν τον φιλήσυχο γείτονα που τα βράδια σκότωνε αδίστακτα τους “αλήτες” της περιοχής εισπράττοντας την ευγνωμοσύνη όλων. Χωρίς να λαμβάνεται υπόψη τι είδους άνθρωποι ήταν αυτοί πραγματικά και σε τι ψυχολογία βρίσκονταν. Οπότε, αν αυτή είναι η λύση που προτείνεται από το σινεμά ως λύση στο πρόβλημα της εγκληματικότητας, γιατί να μας εκπλήσσει ο απλός πολίτης που θα την υιοθετήσει;

Η ανασφάλεια των κατοίκων των ΗΠΑ είναι μεγάλη. Φοβούνται το αύριο, φοβούνται τους τρομοκράτες, φοβούνται τους ληστές, παλιά φοβόντουσαν την απόβαση των Ρώσων ή των… Αρειανών, οπότε η αγορά ενός περίστροφου τους φαίνεται άκρως δελεαστική, ακόμα και αναγκαία.

Ένας επιπλέον λόγος των αμέτρητων ανθρωποκτονιών και αυτοκτονιών είναι ο ψυχολογικός κόσμος των δραστών. Ο ιδιοκτήτης ενός όπλου δεν περνά από κανέναν ψυχολογικό έλεγχο, επομένως κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πόσο επικίνδυνος είναι στ’ αλήθεια. Και πάλι οι πολιτικοί υποστηρίζουν ό,τι τους συμφέρει περισσότερο, ότι δηλαδή την ψυχολογία των δραστών επηρεάζουν τα βιντεοπαιχνίδια, οι ταινίες και οι μουσικές επιλογές, αφού η ροκ και η μέταλ υποτίθεται πως παροτρύνουν τον πολίτη να χρησιμοποιήσει το όπλο ενάντια στους πολίτες. Στην πραγματικότητα όμως όλα αυτά αποτελούν απλά προφάσεις, έτοιμα κλισέ που παρουσιάζουν για να δικαιολογήσουν το ξέσπασμα των δραστών. Οι πραγματικές αιτίες είναι άλλες, πιο βαθιές.

Μία από αυτές είναι οπωσδήποτε ο ρατσισμός. Οι αστυνομικές αρχές όσο και τα ΜΜΕ των ΗΠΑ θεωρούν τους μαύρους πολίτες περισσότερο επιρρεπείς στο έγκλημα από ό,τι τους λευκούς. Αυτό φαίνεται από τα δελτία ειδήσεων: όταν ο δράστης είναι μαύρος αναφέρεται πάντα, όταν όμως είναι λευκός δεν γίνεται λόγος. Για τον ίδιο λόγο η Αστυνομία που συλλαμβάνει ευκολότερα μαύρους πολίτες – και πλέον, όπως είδαμε ξανά και ξανά αυτό το καλοκαίρι στις ειδήσεις, τους εκτελεί κιόλας. Όπως έκανε και ο λευκός νεαρός στην εκκλησία της Καρολίνα που προαναφέραμε.

Το θέμα της ελεύθερης οπλοκατοχής απασχολεί Αμερικάνους και μη σε όλο τον κόσμο εδώ και χρόνια. Ωστόσο ακόμα και σήμερα δεν φαίνεται να έχει αλλάξει κάτι ουσιαστικά αφού όπως φαίνεται από στατιστικά στοιχεία δεν επιθυμούν κάτι ανάλογο οι πολίτες. Το μόνο στο οποίο μπορούμε να ελπίζουμε είναι μια οποιαδήποτε λύση ώστε να μειωθούν οι άδικες ανθρωποκτονίες και να επικρατήσει στις ΗΠΑ ένα περισσότερο ειρηνικό πνεύμα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.