ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Είναι σπάνιο να βρεις κάποιον σε αυτόν τον κόσμο που να σε αγαπάει και να σε αποδέχεται με όλα τα ελαττώματα και τις ιδιοτροπίες σου. Που να σε θέλει ακόμη και τα πρωινά της Κυριακής, ακόμη και όταν θα είσαι τελείως αγνώριστη μετά το Σαββατόβραδο. Όμως υπάρχουν φορές που βρίσκεις έναν τέτοιο άνθρωπο, «το άλλο σου μισό» που λένε.

Δεν είμαστε ίδιοι και ούτε ποτέ θα γίνουμε, για αυτό θεωρούμε τον ερωτικό μας σύντροφο «το άλλο μας μισό». Γιατί μας συμπληρώνει και έχει ό,τι μας λείπει. Αλλά τί γίνεται όταν υπάρχουν μεγάλες διαφωνίες; Ο καθένας θεωρεί ότι έχει δίκιο και κανένας δεν μπορεί να ορίσει ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος. Ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο. Είναι αδύνατον να κατανοήσουμε ότι μπορεί να υπάρχουν δύο πτυχές σε ένα πρόβλημα ή σε μια απλή διαφωνία. Είμαστε ισχυρογνώμονες, δεν δεχόμαστε ότι κάνουμε λάθος. Αλλά όπως λένε, το σωστό και το λάθος είναι όπως το δεξιά και το αριστερά. Ο καθένας το βλέπει από τη δική του πλευρά.

Όλοι μας κάποτε βρεθήκαμε σε μια σχέση με ένα άτομο που αγαπήσαμε, που μας στήριξε όταν έπρεπε, που, ενώ είχε χίλιους λόγους να φύγει, έβρισκε κάτι να πιαστεί για να μείνει. Και το έκανε. Τι γίνεται όμως όταν έρχεσαι σε αντιπαράθεση με ένα τέτοιο άτομο; Να διαφωνείς δεν είναι κακό, κακό είναι να επιμένεις σε κάτι που ίσως υπάρχουν πιθανότητες να κάνεις λάθος. Αλλά ακόμη και λάθος να κάνεις, το πρόβλημα είναι να μην το καταλαβαίνεις και να βάζεις το πείσμα και τον εγωισμό σου πάνω από ένα τέτοιο άτομο, που σε καμία περίπτωση δεν αξίζει τέτοια συμπεριφορά από εσένα. Ούτε κι εσύ από εκείνο βέβαια.

Πόσες φορές λοιπόν μία απλή συζήτηση κατέληξε σε ένα μεγάλο τσακωμό; Πόσες φορές έπρεπε να σκεφτούμε καθαρά και ήρεμα πριν πούμε κάτι; Πριν πούμε λόγια που πονάνε και δεν ξεχνιούνται. Έπρεπε να μείνουμε για λίγο σιωπηλοί. Να κάτσουμε να σκεφτούμε. Η σιωπή είναι χρυσός. Κανείς δεν έχασε σιωπώντας. Μόνο όποιος σώπασε για πάντα.

Οι σχέσεις στις οποίες βρεθήκαμε, που ήταν ίσως οι πιο σωστές, με τον σωστό άνθρωπο, την σωστή στιγμή, στο σωστό μέρος. Όλα σωστά. Τίποτα λάθος. Με εκείνον τον άνθρωπο που μιλούσες μόνο με ένα βλέμμα. Που όσα έλεγαν τα μάτια δε μπορούσε να τα πει το στόμα. Γιατί το στόμα μιλά απ’ το μυαλό μα τα μάτια μιλάν απ’ την καρδιά. Χαρίζεις τόμους λέξεων με ένα κοίταγμα και η σιωπή σου γίνεται η μεγαλύτερη φλυαρία μέσα από τα ορθάνοιχτα μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια σου.

Και ξαφνικά αυτή την υπέροχη στιγμή της σιωπής, όπου δεν ακούγεται ίχνος ανθρώπινης φωνής, παρά μόνο ο αέρας που φυσά δυνατά πάνω στα μαλλιά της, τότε εκείνη η σιωπή σπάει και οι άνθρωποι σταματάν να κοιτάζονται πια στα μάτια και αρχίζουν να μαλώνουν. Φωνάζουν και ωρύονται. Η σιωπή τους, το πιο δυνατό και κοινό τους όπλο χάνεται, και την θέση του παίρνει η οργή και η φασαρία. Ναι, αυτή η βαβούρα που δεν σ’ αφήνει να σκεφτείς καθαρά και να ακούσεις το μέσα σου.

Φωνές και ουρλιαχτά επικρατούν σε ένα χώρο που πριν λίγο ήταν γεμάτος ησυχία, με χαμόγελα και καθαρά τεράστια μάτια να καθρέφτιζαν το πρόσωπο του άλλου. Οι άνθρωποι μαλώνουν, μαλώνουν πολύ, ξεχνάνε αμέσως κάθε όμορφη στιγμή και τους κυριεύει ο θυμός. – άλλη μια φορά που ο καθένας νομίζει πως έχει δίκιο, κατηγορώντας τον σύντροφο του και απαλλάσσοντας τον εαυτό του από κάθε είδους ευθύνη.

Έχετε σκεφτεί λοιπόν γιατί οι άνθρωποι όταν μαλώνουν και τσακώνονται ουρλιάζουν και φωνάζουν; Ακόμα και αν βρίσκονται σε απόσταση 2 μόνο μέτρων; Ο Mahatma Gandhi έλεγε πως οι άνθρωποι όταν μαλώνουν οι καρδιές τους χωρίζουν και απομακρύνονται η μία από την άλλη. Έτσι ο μόνος τρόπος για να ακούσει ο ένας τον άλλον είναι να φωνάζει για να καλυφθούν οι αποστάσεις που δημιουργήθηκαν.

«Σπιρτόκουτο»: η πολυσυζητημένη ταινία του Γιάννη Οικονομίδη που βγήκε στους κινηματογράφους το 2002. Θέμα της η αποξένωση και η συνακόλουθη απώλεια της επικοινωνίας μεταξύ των μελών μιας οικογένειας, που τα οδηγεί τελικά σε έναν «πόλεμο σε τέσσερις τοίχους». Χαρακτηριστικό της ταινίας οι αδιάπτωτες φωνές, που έρχονται να γεφυρώσουν τα αβυσσαλέα χάσματα…

Γι’ αυτό οι άνθρωποι φωνάζουν τόσο δυνατά, γιατί προσπαθούν να ακουστούν. Αντίθετα, όταν οι άνθρωποι είναι αγαπημένοι, δε χωράει ίχνος λέξης ανάμεσα τους. Οι πιο όμορφες στιγμές είναι εκείνες που δεν χρειάζεται να πεις τίποτα, γιατί οι καρδιές σας είναι τόσο κοντά που γίνονται μία. Μια τέτοια στιγμή είναι όταν μοιράζεσαι ένα φιλί, ένας τρόπος των χειλιών σου να πουν τα πάντα χωρίς να ξεστομίσουν ούτε μία λέξη. Όταν αγκαλιάζεις κάποιον, τον αγκαλιάζεις τόσο σφιχτά, που, αν θες να του πεις κάτι, θα του το πεις τόσο σιγά και τρυφερά, που ούτε εκείνος δε θα μπορέσει να το ακούσει.

Να είστε κοντά με τους ανθρώπους που αγαπάτε, να μην αφήνετε τις διαφωνίες σας να καταλήγουν σε έντονους τσακωμούς γιατί αν αφήνετε τις καρδιές σας να απομακρύνονται, κάποια στιγμή η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη που τα λόγια σας δε θα βρουν το δρόμο να γυρίσουν πίσω.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here