ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Ζούμε στον 21ο αιώνα, σε ένα αιώνα όπου ο έρωτας λατρεύεται σαν θεότητα και γίνεται αποδεκτός σαν κάτι φυσιολογικό και απαραίτητο. Αλλά μήπως αυτό το φυσικό έχει περάσει πια τα όρια του λογικού και του απαραίτητου;

Τα είδωλα που προβάλλονται καθημερινά από τα ΜΜΕ, είτε αφορούν τον τρόπο ενδυμασίας είτε τον τρόπο συμπεριφοράς, είναι εμποτισμένα με άφθονο ερωτισμό. Θα μπορούσε αυτό να θεωρηθεί σαν κάτι πολύ αποδεκτό, για το όποιο δεν θα άξιζε κάνεις να κάνει λόγο.

Όμως τι γίνεται στην περίπτωση υπερβολής; Τι γίνεται όταν ανοίγουμε την τηλεόραση για να δούμε κινούμενα σχεδία το πρωί της Κυριακής και πέφτουμε πάνω σε μισόγυμνα γυναικεία σώματα; Μισόγυμνα καρτούν, που ο αρχικός τους σκοπός ήταν να δώσουν ένα ηθικό δίδαγμα στο τέλος κάθε επεισοδίου!

Τι γίνεται άμα για τις αποκριές τα κοριτσάκια, αντί να ντυθούν ηρωίδες από κάποια αθώα παιδική σειρά, επιλέγουν στολές που λες και βγήκαν από ταινίες πορνό δεκαετίας του ’80 («καυτές» αστυνομικίνες, σέξυ νοσοκόμες με μίνι ως τον αφαλό κλπ.); Αυτό είναι πρόβλημα ή όχι;

Για να μην κάνω αναφορά στο ποσό σεξιστικά παρουσιάζεται το γυναίκειο φύλο – και όχι μόνο. Εκεί που οι γυναίκες του προηγούμενου αιώνα έδωσαν σκληρό αγώνα για την ίση μεταχείριση των δυο φύλων, σήμερα ανταγωνίζονται για το ποια θα φανεί περισσότερο «γατούλα» και «διαθέσιμη», θα ταιριάζει δηλαδή καλύτερα στις αντρικές φαντασιώσεις. Γυναίκες που δέχονται την βία και την αποζητούν στον ερώτα, γυναίκες που δέχονται κάθε προσβολή στο όνομα του πάθους. Γυναίκες βγαλμένες από τις «50 αποχρώσεις του αυτοεξευτελισμού».

Θα μπορούσαμε εύκολα να πούμε πως ο έρωτας χάθηκε, πως εξαερώθηκε μέσα στην ίδια του την υπερβολή. Πλέον δεν υπάρχει ο ρομαντισμός, δεν υπάρχει αυτό που κάποτε έδενε ένα ζευγάρι στην αρχή της γνωριμίας του. Ο σκοπός πλέον είναι να μπορέσουν ο άντρας και η γυναίκα να πέσουν όσο πιο γρήγορα γίνεται στο κρεβάτι, χωρίς να αποζητούν κάποια συνέχεια στις σχέσεις τους.

Κάποτε οι ολοκληρωμένες σχέσεις υπήρχαν μόνο στα λύκεια. Ήταν παιδιά σαν κι εκείνα που βλέπουμε στους διάδρομους του σχολειού μας κάθε μέρα, να περπατάνε χέρι-χέρι. Όμως στις μέρες μας το ηλικιακό όριο έχει κατέβει στα 13-15 χρόνια. Παιδιά Γυμνασίου προχωρούν τις σχέσεις τους σε σεξουαλικό επίπεδο, κάτι για το οποίο δεν είναι συναισθηματικά ώριμα – απλώς μιμούνται ό,τι βλέπουν στην τηλεόραση ή στο ίντερνετ χωρίς όμως να μπορούν να εμπλακούν συναισθηματικά όπως ένας μεγαλύτερος έφηβος.

Το πόσο βιάζεται ένα παιδί να μεγαλώσει είναι γνωστό. Όμως στη σημερινή εποχή είναι και το όλο σύστημα της μόδας και των ΜΜΕ που το σπρώχνει να «ωριμάσει» ακόμα γρηγορότερα – και με τρόπο αναπόφευκτα χυδαίο. Γιατί υπάρχουν περιπτώσεις, στις οποίες ο ένας από τους δυο εκβιάζει τον άλλον να προχωρήσει με εκφράσεις του τύπου «δεν με θες, γι’ αυτό δεν μπορείς να το κάνεις», «φοβάσαι» κτλ.. Και πολλές φορές ο άλλος υποχωρεί μόνο και μόνο για να διατηρηθεί αυτό που ήδη υπάρχει, γιατί φοβάται να χάσει τον σύντροφό του – αν μπορούμε να μιλάμε με τέτοιους όρους σε αυτές τις ηλικίες….

Τα τελευταία μάλιστα χρόνια παρατηρούμε το φαινόμενο οι ερωτικές φαντασιώσεις των νέων να καθορίζονται από ταινίες πόρνο. Όλο και πιο πολλές γυναίκες ομολογούν ότι ο σύντροφός τους τούς έχει ζητήσει να δοκιμάσουν κάτι «ιδιαίτερο», κάτι «καινούριο», που υποτίθεται θα προκαλέσει μεγαλύτερη ευχαρίστηση και στους δυο. Και πολλές από αυτές, φοβισμένες μην τυχόν και χάσουν τον σύντροφο τους, δέχονται αυτού του είδους τη «δοκιμή», ενώ διαφωνούν κάθετα – κάποτε μάλιστα υποφέροντας. Ξεχνάνε τον σεβασμό που θα έπρεπε να δείχνουν απέναντι στο ίδιο τους το σώμα και το υποτάσσουν στο σώμα του εραστή τους.

Και αναρωτιέμαι: είναι αυτή άραγε η σεξουαλική απελευθέρωση για την οποία οι προηγούμενες γενιές αγωνίστηκαν; Ή είναι μια άλλου είδους υποταγή, αυτή τη φορά όχι στην εκκλησία αλλά στη βιομηχανία του σεξ και των media; Ας το σκεφτούμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here