ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Όλα αυτά τα χρόνια σε ακούω να μου κάνεις υποδείξεις και παρατηρήσεις για τα περισσότερα από τα πράγματα που κάνω, κομμάτια του εαυτού μου που θέλω με τη συμπεριφορά και τον χαρακτήρα μου να προβάλλω ως αντιπροσωπευτικά του δικού μου είναι. Πράγματα που θεωρείς εσύ λάθος και προσπαθείς να διορθώσεις με κάθε δυνατό τρόπο, πολλές φορές φθάνοντας και στον αυταρχισμό, ώστε να γίνω αυτό που εσύ επιθυμείς, καταπιέζοντας έτσι είτε υποσυνείδητα είτε απροκάλυπτα και φανερά το πνεύμα και τα θέλω μου.

 Προσπαθείς να με αλλάξεις μαμά. Από τον τρόπο ενδυμασίας μου, τον τρόπο που μιλάω και φέρομαι, ακόμα και τις αντιλήψεις μου, σε μια προσπάθεια να τις κάνεις ίδιες με τις δικές σου. Δεν είναι λίγες οι φορές μάλιστα που με θεωρείς ιδιοκτησία σου μόνο και μόνο επειδή είμαι παιδί σου και δεν με βλέπεις σαν έναν αυτόνομο άνθρωπο, όπως κανονικά θα ‘πρεπε. Επιθυμείς να με μετατρέψεις σε ένα αντίγραφο δικό σου, πιστό αντίγραφο της δικής σου προσωπικότητας – απλά σε μια καλύτερη έκδοση. Ξεχνάς πως έχω και εγώ τις ατέλειες και τα ψεγάδια μου – όπως κάθε άνθρωπος άλλωστε – και παλεύεις χρόνια ολόκληρα να τα αφανίσεις. Να γίνω το υπόδειγμα μαθήτριας, άριστης συμπεριφοράς, εμφάνισης, ίσως και χαρακτήρα.

«Να είσαι καλή μαθήτρια», μου λες, «Να μιλάς όπως πρέπει», «Να μην φοράς μαύρα ρούχα», «Να ακούς τη μαμά». Ή μήπως καλύτερα εννοούσες να υπακούς τη μαμά; Και η κόρη; Πού είναι χαμένη μέσα σε όλα αυτά; Εγώ μαμά είμαι χαμένη ανάμεσα στα θέλω και τα πρέπει που μου έμαθες εσύ, πράγματα τα οποία – ή τουλάχιστον πολλά από αυτά – είμαι αναγκασμένη να ακολουθώ και να υπακούω για να γίνομαι το υπόδειγμα που πάντα ήθελες. Και μέσα σε όλη αυτή τη χαοτική ψυχική μου κατάσταση, προστίθενται και οι αλλαγές στο σώμα μου, μαζί με την ανασφάλεια για το αν θα είναι αρεστό στο αντίθετο φύλο.

 Οπότε για άκου λίγο μαμά. Τόσα χρόνια άκουγα εγώ εσένα αλλά νομίζω πως είναι ώρα να ακούσεις και εσύ το παιδί σου τώρα. Αποδέξου με όπως είμαι. Μη μου δημιουργείς ανασφάλειες για το αν γίνομαι πράγματι αποδεκτή από τους ίδιους μου τους γονείς. Μην προσπαθείς άλλο πια να με αλλάξεις. Μπορεί πολλές φορές να μην το καταλαβαίνεις και να γίνονται εντελώς αυθόρμητα όλα αυτά, αλλά σκέψου λίγο και μένα. Το πόση απόρριψη μπορεί να νιώθω, πόση ανασφάλεια και κατωτερότητα όταν μου κάνεις κατάμουτρα διαρκώς παρατηρήσεις, δηλώνοντας τόσο έντονα την επιθυμία σου να βελτιώσω αυτό που ήδη έχω για τον απλό λόγο ότι δεν ικανοποιείσαι με αυτό που είμαι. Να βλέπω τις προσπάθειές μου να σε κάνω πραγματικά περήφανη για μένα να πέφτουν στο κενό και αντί για την αναμενόμενη επιβράβευση να δέχομαι ακόμα περισσότερες υποδείξεις από μέρους σου.

Αποδέξου με όπως σε αποδέχομαι και εγώ. Μόνο αυτό σου ζητώ…

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here