ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

 «Δεν είναι τα πιο δυνατά είδη που επιβιώνουν ή τα πιο έξυπνα, αλλά αυτά που ανταποκρίνονται καλύτερα στις αλλαγές».

Κάρολος Δαρβίνος.

Αγγλία, 1895. Ο Κάρολος Δαρβίνος δημοσιεύει το πρώτο του βιβλίο σχετικά με την λεγόμενη Θεωρία της Εξέλιξης και την φυσική επιλογή των ειδών. Μια θεωρία-πρόκληση για την συντηρητική και θεοσεβούμενη κοινωνία της τότε εποχής, που ήθελε ακόμα να πιστεύει πως τους ανθρώπους τους έφτιαξε ο Θεός όπως ακριβώς περιγράφεται στην Παλαιά Διαθήκη.

Η εκκλησία εξαρχής πολέμησε την νέα αυτή ερμηνευτική πρόταση. Και από τότε δεν σταμάτησε ποτέ να το κάνει. Ακόμη και στην σημερινή εποχή, παρά την καθολική αποδοχή της από την επιστημονική κοινότητα και την συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων – αποδοχή, η οποία βασίζεται όχι πια σε επιστημονικές υποθέσεις αλλά σε παλαιοντολογικά ευρήματα και γενετικές αποδείξεις – εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από τους εκπροσώπους της εκκλησίας αυθαίρετη, αβάσιμη και «βλάσφημη».

Θεωρία της Εξέλιξης-Μύθοι και Αλήθειες

Βασική αρχή της θεωρίας της Εξέλιξης είναι η διαρκής αλλαγή: υποστηρίζεται δηλαδή ότι η συνέχεια της ζωής εξασφαλίζεται μέσω της ασταμάτητης εξέλιξης των ειδών, που τα βοηθά να επιβιώνουν στο κάθε φορά νέο ή διαφοροποιημένο περιβάλλον. Μέσω της αναγκαίας προσαρμογής τους στις νέες κάθε φορά συνθήκες οι διάφοροι οργανισμοί αναπτύσσουν χαρακτηριστικά που τους βοηθούν να επιβιώσουν και να αναπαραχθούν. Όσα από αυτά τα χαρακτηριστικά είναι χρήσιμα περνούν από γενιά σε γενιά κι αξιοποιούνται κατάλληλα, ενώ αντίθετα, τα λιγότερο χρήσιμα ατροφούν και σε ορισμένες περιπτώσεις χάνονται.

Είναι ο νόμος της «φυσικής επιλογής», για τον οποίο έχει χυθεί τόσο μελάνι – και κυρίως λάσπη.

Με το πέρασμα των ετών η θεωρία του Δαρβίνου έγινε αντικείμενο έντονης κριτικής, τόσο από εκπροσώπους του επιστημονικού χώρου, όσο και από την εκκλησία. Βγήκε λοιπόν με ευκολία το – ψευδές – συμπέρασμα ότι ο άνθρωπος προέρχεται από τον πίθηκο, αφού παρερμηνεύθηκε η θέση του Δαρβίνου ότι ο άνθρωπος έχει κοινή εξελικτική πορεία με δυο είδη χιμπατζήδων και ότι λόγω αυτού ενδέχεται να έχει έναν κοινό πρόγονο μαζί του.

Παρά την ξεκάθαρη λογική της θεωρίας, η εκκλησία επέλεξε να γίνει ο δημιουργός του προαναφερόμενου μύθου. Και αφού την κατασκεύασε, θεώρησε αυτή την «συσχέτιση» προσβολή, αφού σύμφωνα με το κεφάλαιο της Γένεσης στη Βίβλο ο άνθρωπος πλάστηκε «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν του Θεού», όχι του… πιθήκου.

Στην πραγματικότητα βέβαια το όλο μένος της εκκλησίας έχει να κάνει με την αδυναμία της να αποδεχτεί την ύπαρξη της «φυσικής επιλογής» και όχι της «Θείας». Κληρικοί από όλα τα Χριστιανικά δόγματα έσπευσαν εξαρχής να υιοθετήσουν μία αντί-επιστημονική στάση απέναντι στη Δαρβινική θεωρία, φοβούμενοι (δικαίως από την πλευρά τους) τις αλλαγές που θα μπορούσε να επιφέρει (και που όντως επέφερε) στην αντίληψη του κόσμου για την δημιουργία της ζωής και κατ’ επέκταση για την αφήγηση της Παλαιάς Διαθήκης.

Και μετά, τι;

Παρά την αμφισβήτηση και την απαξίωση που έχει υποστεί από τότε, η θεωρία της Εξέλιξης έχει καταφέρει συντριπτικό χτύπημα στις στενόμυαλες και δογματικές αντιλήψεις. Καθιέρωσε έναν νέο τρόπο σκέψης στη Βιολογία και την παλαιοντολογία, ενώ οι έννοιες που εισήγαγε στον χώρο της επιστήμης έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της ανθρώπινης κοινωνίας. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι θα ήταν υπερβολή να πούμε πως οι γνώσεις που έχουμε σήμερα γύρω από τον κόσμο οφείλονται σε ένα μεγάλο βαθμό σε αυτήν.

Πίσω στο σήμερα λοιπόν

Κάθε άτομο με στοιχειώδεις γνώσεις ανθρωπολογίας – αλλά και χωρίς αυτές, βάζοντας απλώς το μυαλό του να σκεφτεί – μπορεί εύκολα να καταλάβει τι πραγματικά λέει η εξελικτική θεωρία. Θα πρέπει όμως εδώ να πούμε πως δεν πρόκειται πια για απλή «θεωρία». Είναι πλέον εκατό τοις εκατό αποδεδειγμένη και τα πειστήριά της βρίσκονται παντού γύρω μας: αρκεί να ρίξουμε μια σύντομη ματιά στα παλαιοντολογικά μουσεία όλου του κόσμου – ή ακόμα καλύτερα στην εξελικτική πορεία του ανθρώπινου γένους. Οι σκελετοί από τους μαλλιαρούς προγόνους μας και τα άλλα είδη ζώων που κάποτε υπήρξαν μα που τώρα δεν υπάρχουν πια (ή έχουν μετεξελιχτεί σε κάτι άλλο) μας λένε πως στη ζωή «τα πάντα ρει και ουδέν μένει».

Πρέπει επιτέλους να δεχτούμε ότι ο άνθρωπος δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος και ότι οι επιδιώξεις του δεν διαφέρουν και πολύ από αυτές κάθε άλλου οργανισμού. Επιβίωση κι εξέλιξη: ίσως απλά με λίγες παραπάνω απαιτήσεις….

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here