ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Την σημερινή εποχή πάρα πολλά άτομα είναι εθισμένα στα βιντεοπαιχνίδια και στις ηλεκτρονικές κονσόλες. Κυρίως τα νέα παιδιά στην ηλικία των 16 ετών ξοδεύουν πολλές ώρες στον υπολογιστή και ένα από αυτά τυχαίνει να είμαι εγώ ο ίδιος. Όπως και πάρα πολλοί άλλοι συνομήλικοί μου, έχω ξοδέψει πολλά χρήματα στο να αγοράζω παιχνίδια. Είναι ο δικός μου εθισμός. Οι φίλοι μου με αποκαλούν «καμένο».

Αν κατάφερα να κερδίσω αυτόν τον τιμητικό τίτλο, είναι γιατί κάθε πρωί που ξυπνώ για να πάω στο σχολείο, νιώθω πως βρίσκομαι ακόμα σε έναν κόσμο πλασματικό, όπως τον θέλω εγώ, σε έναν κόσμο που κάθε φορά αλλάζει αναλόγως με το παιχνίδι με το οποίο ασχολιόμουν την προηγούμενη μέρα.

Κάποια μέρα, για παράδειγμα, που είχα αγοράσει και τελειώσει κιόλας το καινούριο Call of Duty (ένα από τα καλύτερα παιχνίδια παγκοσμίως), ένιωθα πως κάποια στιγμή θα μου επιτεθεί ένας εχθρός και θα πρέπει να τον σκοτώσω. Οπότε κοιμήθηκα με το αεροβόλο στο χέρι, ώστε να είμαι έτοιμος για μάχη.

Εκτός όμως από αυτό το περιστατικό υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις που με έχουν επηρεάσει παιχνίδια, όπως για παράδειγμα το Dragonball XV, το οποίο είναι βασισμένο στην ομώνυμη αγαπημένη μου σειρά. Κάποια μέρα, αφού είχα καταναλώσει την προηγούμενη 14 ώρες παίζοντάς το συνεχώς, ένοιωθα πως ζούσα σε έναν άλλο κόσμο. Ήταν σαν να φορούσα γυαλιά που έβλεπαν μόνο τον κόσμο του Dragonball: νόμιζα πως είχα στην κατοχή μου τις δυνάμεις του Goku, του πρωταγωνιστή και κύριου χαρακτήρα της σειράς αυτής, δηλαδή την ικανότητα να πετάω, να είμαι master των πολεμικών τεχνών και να γίνομαι super Saiyan.

Είναι πολλές οι φορές όπου «δραπετεύω» από την καθημερινή μου ζωή σε έναν φανταστικό κόσμο, στον οποίο υπάρχω μόνο εγώ, έχοντας όλες τις υπερδυνάμεις που επιθυμώ. Για παράδειγμα ο πρωταγωνιστής από το Dragonball, όταν αρχίζει να ζορίζει τον εαυτό του και να σφίγγει τις γροθιές του, ώστε να μεταμορφωθεί σε Super Saiyan, βγάζει και διάφορες κραυγές για να τρομάξει τους αντιπάλους του. Το έχω δοκιμάσει προσωπικά πάρα πολλές φορές αυτό το πράγμα με την ελπίδα πως και εγώ κάποια στιγμή θα γίνω Super Saiyan, αλλά δυστυχώς ποτέ δεν κατάφερα να εκπληρώσω την επιθυμία μου.

Άλλο μία εντυπωσιακή κίνηση είναι η δυνατότητα του Luffy από το One Piece να γίνεται λάστιχο. Κάποτε ήμουν τόσο πωρωμένος με αυτή την σειρά, που παρακαλούσα κάθε βράδυ που πήγαινα για ύπνο να βρω το φρούτο που έφαγε για να αποκτήσω και εγώ τις ίδιες δυνάμεις και να μπορώ να δέρνω όποιον θέλω και να μην νιώθω τον πόνο. Αυτή την στιγμή που γράφω το άρθρο αυτό παίζω ταυτόχρονα το καινούριο One Piece και άρχισα ήδη να μιλάω Γιαπωνέζικα.

Κάποιοι ίσως να νομίσουν πως όλα αυτά που γράφω είναι σχιζοφρενικά και πως είμαι τρελός. Σας βεβαιώνω όμως πως δεν είμαι. Ξέρω πολύ καλά ποιος είμαι και πού βρίσκομαι. Όπως όλοι όμως, έχω κι εγώ τον τρόπο μου να ξεφεύγω για λίγο από την πεζή πραγματικότητα. Για τον λόγο αυτό παίζω συνέχεια παιχνίδια και δείχνω καμιά φορά να βρίσκομαι στον κόσμο μου. Όμως να πω την αλήθεια, δεν μετανιώνω για αυτό. Κι αν κάτι έχω να πω στους άλλους εκεί έξω, είναι το να είσαι «καμένος» έχει και την ομορφιά του.  

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here