ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Έχουμε φτάσει στο 2017 και ακόμα πιστεύουμε σε αυτά που μας παραπληροφορούν τα ΜΜΕ. Σε αυτά που, αν μπεις στο τριπάκι τους, δύσκολα θα βγεις. Τι θέλω να πω; Κάθεσαι στο καναπέ σου και βγάζεις σέλφις και κάνεις τσεκ-ιν ώστε να δείξεις ότι είσαι παντού. «Δύσκολη ζωή» (“Thug life”), δεν συμφωνείς; Όμως η ζωή δεν είναι μόνο αυτά. Συμβαίνουν τόσα πράγματα, τόσο γεγονότα που αφορούν την ζωή σου: κρίση, πόλεμοι, περιβαλλοντική καταστροφή, ακόμα και… εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις. Όμως εσύ τίποτα, στη γυάλα σου…

«Η πολιτική δεν με ενδιαφέρει» μου λες. «Ούτως ή άλλως είναι όλοι ίδιοι». Μήπως όμως αυτό είναι ένα άλλοθι για να δικαιολογείς την απάθειά σου; Μήπως πιστεύουμε ότι όλα θα αλλάξουν από μόνα τους; Ή μήπως δεν πιστεύουμε πως θα αλλάξει ποτέ τίποτα και αφηνόμαστε στο ρεύμα να μας παρασύρει; Η μαζική κουλτούρα καλλιεργεί τον φόβο, τη μοιρολατρία στο άτομο, αλλά κυρίως στον νέο. Ο οποίος ξεκινάει να κάνει «τα πρώτα του βήματα» χωρίς όνειρα, χωρίς στόχους.

Όσο περνούν τα χρόνια οργιάζει ακόμα περισσότερο η προπαγάνδα τους, η προπαγάνδα των μεγάλων που μας κυβερνάνε. Τι μας λένε; «Αυτό είναι το σύστημα, προσπάθησε να επιβιώσεις όπως μπορείς». Κι ας είναι οι ίδιοι που ευθύνονται για τις συνθήκες που επικρατούν στην κοινωνία, ακόμα και στο σχολείο που είναι αρκετά σημαντικό για εμάς. Κι εμείς πρέπει να είμαστε μοιρολάτρες και να προσαρμοζόμαστε απλά στο σκηνικό που μας στήνουν.

Μην περιμένεις να έρθει τίποτα μόνο του και έτοιμο. Ψάξε, προβληματίσου και αγωνίσου για το δίκαιο το δικό σου και της κοινωνίας. Τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει τόσο εύκολα, όσο νόμιζες όταν έβγαζες την 12η σέλφι σου. Πρέπει εμείς οι νέοι να αμφισβητήσουμε τον μονόδρομο που πλασάρεται σε όλους μας. Τον μονόδρομο του ατομισμού και της ηττοπάθειας. Να συνειδητοποιήσουμε ότι η αδικία και η εκμετάλλευση έχουν κοινή πηγή: τον ανταγωνισμό των πλουσίων μεταξύ τους· όπως φυσικά και το ίδιο το σύστημα.

Σήκω, βγες και διαμαρτυρήσου. Βγάλε αυτό που κρατούσες τόσο καιρό μέσα σου, βγάλε την φωνή σου και μην εγκαταλείπεσαι στην τύχη! Η κοινωνία προσπαθεί με κάθε μέσο να κρατήσει τους νέους απαθείς. Όποιον και αν ρωτήσεις θα σου πει «τίποτα δεν θα αλλάξει, δεν μπορούμε να κάνουμε εμείς την αλλαγή από μόνοι μας». Ευτυχώς όμως αυτή η άποψη δεν ισχύει καθόλου. Τα πάντα αλλάζουν αν εμείς το θέλουμε πραγματικά, αν παλεύουμε συλλογικά για τις σύγχρονες ανάγκες μας που γεννιούνται αντικειμενικά από τη δυνατότητα ικανοποίησής τους.

Οπότε… τι κάθεσαι; Μην είσαι αδιάφορος για ό,τι άσχημο συναντάς καθημερινά. Διάβασε, μάθε τι συμβαίνει γύρω σου και αγωνίσου για το δίκαιο. Ναι, αγωνίσου από τώρα, ποτέ δεν είναι αργά. Μην εγκαταλείψεις ποτέ τα όνειρα σου.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.