ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Βρετανός θεωρητικός φυσικός, κοσμολόγος, συγγραφέας και σίγουρα από τις πιο διάσημες επιστημονικές φιγούρες του 20ου και 21ου αιώνα.
Δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από τον γνωστό σε όλους μας Stephen Hawking.

Η είδηση θανάτου του στις 14/03/18 συντάραξε εκατομμύρια ανθρώπους, μέλη και μη της επιστημονικής κοινότητας, με πολυάριθμες αναρτήσεις που περιλαμβάνουν βιογραφικά του στοιχεία και φωτογραφίες του από διάφορες φάσεις της ζωής του, να έχουν σαρώσει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ένας άνθρωπος όμως δεν είναι μόνο τα αποφθέγματα που άφησε πίσω. Προσωπικά θα ήθελα να σταθώ στην επιρροή που κατάφερε να ασκήσει μέσω του ασταμάτητου αγώνα που έκανε ώστε –τι άλλο;- να καταφέρει να κάνει αυτό που αγαπούσε: να ζει, να ανακαλύπτει, να προσφέρει ως άνθρωπος και ως επιστήμονας.
Και τα κατάφερε. Με παράταση 55 ετών.

Γεννημένος στις 8 Ιανουαρίου του 1942, πέρασε ταραχώδη παιδικά χρόνια, με πολλές οικονομικές κυρίως δυσκολίες. Τον Οκτώβριο του 1959, σε ηλικία 17 ετών, ξεκίνησε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

Όντας αρκετά νεότερος από τους περισσότερους άλλους σπουδαστές, η πανεπιστημιακή του πορεία ξεκίνησε λίγο άστατα. Παρόλα αυτά στο δεύτερο με τρίτο έτος των σπουδών του, άρχισε να καταβάλει μεγαλύτερη προσπάθεια και σιγά σιγά εξελίχθηκε σε ένα από τα πνευματώδη και ζωηρά άτομα του πανεπιστημίου.

Το 21ο πρώτο έτος της ηλικίας του έμελε να είναι καθοριστικό. Πάνω που ετοιμάζονταν να ανοίξει τα φτερά του και να διαπρέψει ως «δεύτερος Αϊνστάιν», όπως τον αποκαλούσαν, διαγνώστηκε με την νόσο κινητικού νευρώνα, ή αλλιώς αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση. Επί της ουσίας, οι κινητικές του λειτουργίες κατέρρεαν η μία πίσω από την άλλη, μέρα με την μέρα, έως ότου μέχρι και η ικανότητα της ομιλίας τον εγκατέλειψε, αφήνοντας τον καθηλωμένο σε μία αναπηρική καρέκλα, με τους γιατρούς να του δίνουν 2 με 3 χρόνια ζωής.

Η κατάθλιψη δεν άργησε να του χτυπήσει την πόρτα. Έτοιμος να παραιτηθεί από την ζωή, πριν τον αναγκάσει να το κάνει η αρρώστια του, με την βοήθεια της τότε γυναίκας του Jane Wilde κατάφερε να πατήσει γερά στον πάτο, να δώσει μια σπρωξιά, και να βγει ξανά στην επιφάνεια, επιστρέφοντας δριμύτερος στον επιστημονικό χώρο, συνεχίζοντας τις μελέτες του με ιδιαίτερο ενθουσιασμό.

Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο ίδιος σε μία συνέντευξή του πριν κάποια χρόνια: «Οι ελπίδες μου μειώθηκαν στο μηδέν στα 21 μου χρόνια. Έκτοτε όλα είναι μπόνους. Έζησα πέντε δεκαετίες περισσότερο από αυτό που είχαν προβλέψει για μένα οι γιατροί. Προσπάθησα να κάνω καλή χρήση του χρόνου μου. Επειδή κάθε μέρα μπορεί να είναι η τελευταία μου, έχω την επιθυμία να αντλήσω το καλύτερο από κάθε λεπτό.»

Και πράγματι, δεν έπαψε λεπτό να αποτελεί παγκόσμια έμπνευση.

Ένας πολύπλευρος άνθρωπος, με ενθαρρυντικούς λόγους για την καταπολέμηση της κατάθλιψης, ένα τέρας που πολεμούσε κάθε φορά που μιλούσε για αυτό, με μοναδικής σημασίας επιστημονικά ευρήματα και θεωρίες, προκλητικές απόψεις σχετικά με την ύπαρξη του Θεού, τον θάνατο, τη ζωή, τη πολιτική, τους εξωγήινους, ο Hawking υπήρξε είτε εξαιρετικά συμπαθής, ή και όχι. Απ’ ό,τι φάνηκε δεν τον απασχόλησε ποτέ ιδιαίτερα.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι μπορεί η πάθησή του να καθήλωσε το σώμα του, όμως ο ίδιος δεν επέτρεψε να καθηλώσει και το πνεύμα του. Σαν ανήσυχο ζωύφιο είχε πάντα τρόπο να βρίσκεται παντού, σε ό,τι τον ενδιέφερε. Έστηνε πειράματα, σκάρωνε θεωρίες, απέρριπτε θεωρίες, ένας ακούραστος δρομέας. Στον στίβο της ζωής του, ο μόνος πιθανός του ανταγωνιστής θα μπορούσε να είναι το ίδιο του το μυαλό: πάντα υπήρχε ο φόβος μη τον προδώσει και αυτό.

Ένας άνθρωπος που μόνο σεβασμό εκμαίευε από την πρώτη λέξη που σχημάτιζε σε κάθε ομιλία, διάλεξη, συνέντευξη που έδινε, με την βοήθεια της τεχνολογίας, φυσικά.

Εν τέλει λοιπόν τι μένει; Ένα τεράστιο έργο, ένας άνθρωπος-δύναμη, που παρά τις αντιδράσεις που προκαλούσε (και είχε ταλέντο σε αυτό), πάντοτε μαγνήτιζε την κοινή γνώμη.

Δεν θα είχε κανένα νόημα να κάνω μια περίληψη των βιβλίων και των ευρημάτων του, όλα αυτά είναι διαθέσιμα από δεκάδες άλλες πηγές. Ο συγκεκριμένος επιστήμονας ήταν κάτι παραπάνω από απλά κάποιον πνιγμένο στις εξισώσεις και στα πειράματά του. Ήταν ένα υπόδειγμα δύναμης, δύναμης που έμοιαζε να μην ξεθωριάζει παρά τα χρόνια που περνούσαν.

Ωστόσο, η ζωή δεν είναι ένα ιδανικό μοντέλο μελέτης, το σώμα δέχεται και την δύναμη της τριβής, η οποία εξ ορισμού θα έχει μεγαλύτερο διάνυσμα, κι η προαναφερθείσα δύναμη, που μας σπρώχνει μπροστά, κάποτε μηδενίζεται.

Ίσως εκείνον, βέβαια, να τον νίκησε η επιθυμία του να επισκεφθεί μια μέρα τα άστρα, που τόσα χρόνια μελετούσε.

Καλό ταξίδι, κύριε καθηγητά.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΟι επιστήμονες δεν είναι αθώοι
Επόμενο άρθροΤο Προσωπείο

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here