ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Της Κενανίδου Μελπομένης
Μια μάσκα καλύπτει το κενό σου
μια φωνή που μιλάει αντί για τη μιλιά σου
λόγια πλαστά, τυπικά,
λόγια που δεν αντανακλούν τα συναισθήματά σου
Και αυτή η φωνή σε πνίγει
Το κάνω για το καλό σου, σου λέει
Και όλοι συμπαθούν το προσωπείο σου

Και η μάσκα ριζώνει στο πρόσωπό σου
οι ρίζες αγγίζουν την ψυχή σου
ρίζες με σαγόνια που την τρώνε
γίνεται κομμάτι του εαυτού σου
ένα με την ύπαρξή σου
και ο αληθινός σου εαυτός κλαίει 
σαν ένα μικρό παιδί 
παραμελημένο από την μητέρα του

Το κεφάλι σου βαρύ από τον πόνο
και ο πόνος σε τρελαίνει
χτυπιέσαι στα πατώματα
προσπαθώντας να βγάλεις την μάσκα σου
να σκοτώσεις το ψεύτικο εγώ σου

Αντικρίζεις φοβισμένος το είδωλό σου στον καθρέφτη
μα αντικρίζεις την πλάτη σου
και στο ύψος του κεφαλιού είναι το προσωπείο
σου χαμογελάει
Πλέον μου ανήκεις
ο αληθινός σου εαυτός έχει πεθάνει

Ο εαυτός σου νεκρός
το είναι σου ραγισμένο
ο καθρέφτης σπασμένος
τα χέρια σου ματωμένα
μα η μάσκα… ούτε γρατζουνιά

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here