ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Τίποτα λιγότερο από έμπνευση –

ένας ερωτευμένος ποιητής.

Τίποτα πιο ερωτεύσιμο από την μούσα του! 

Ο ύμνος του,

ύμνος σώματος και ψυχής.

Μέσα από τα γραπτά του 

ψηλαφίζει το σώμα της, εθίζεται στο άρωμα της, 

αγαλλιάζει με την φωνή της.

Το κρυστάλλινο γέλιο της,

που σαν ήχος από παραμύθι ξεπήδησε,

θα τον τρελαίνει, θα τον οδηγεί στην απελπισία

σε κάθε νοερό άκουσμά του.

Εκείνη θα δίνει νόημα σε κάθε περαστικό έρωτα,

αφού στην παραζάλη του, πάντα εκεί, 

θα στέκει δίπλα του,

αλώβητη,

αιώνια πρωταγωνίστρια του χάους του.

Θα αγαπήσει ξανά αλλά τα βράδια

που μόνος κάτω απ’ το φεγγάρι θα μένει άγρυπνος,

την μορφή της θα σχηματίζει με τον καπνό της εκπνοής του.

Και μακριά της θα είναι άδειος, μισός.

Και θα καταριέται την ομορφιά της,

τα ματιά της, την αναπνοή της, τα δάκρυα που της προξένησε,

γιατί εκείνα όλα θα τον κάνουν να μισεί τον εαυτό του

που δεν την κράτησε.

Κι εκείνη θα πονάει.

Σαν δυο όμοιες φύσεις, με παντοτινή αγάπη την λογοτεχνία,

θα τον κρύβει προσεκτικά στην ποίηση της.

Μονό όποιος ξέρει, όποιος την ξέρει, θα καταλάβει.

Θα βρει τα βήματα.

Αλλά πώς θα μπορούσε;

Κάνεις δεν θυμάται ένα μόνο κύμα αλλά την τρικυμία.

Κι εκείνοι μια τρικυμία που δεν πρόλαβε να σηκωθεί,

που δεν πρόλαβαν να ζήσουν,

κι έσκασε σαν πληγωμένος αφρός

σε μια ξεχασμένη παραλία.

Κι εκείνος… Εκείνος για όσο υπάρχουν αστέρια

θα της λέει καληνύχτα

με μάτια βουρκωμένα, με ψιθυριστή φωνή,

για να φυλάξει τον λυγμό.

Στην σκέψη να ξεστομίζει το όνομα της,

και να μείνει αφύλακτο στον κόσμο,

μολυσμένο από την αθλιότητα του,

σπάει ολάκερη η ύπαρξη του.

Έτσι, για πάντα,

σα προσεκτικά τυλιγμένο με βελούδο, το κρατάει.

Κι έπειτα γυρνάει στο κρεβάτι

για να μην καταλάβει, να μην υποψιαστεί,

η κοπέλα, που ήρεμα κοιμάται.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here