ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

«…Τίποτα. Τι να κάνω εγώ;» …ιδού η συνηθέστερη απάντηση στην παραπάνω ερώτηση. Βέβαια την απάντηση αυτή θα την ακούσει κανείς-πιο συχνά από οπουδήποτε αλλού- στην χώρα που την λένε Ελλάδα. Αυτός δεν είναι εξάλλου και ο λόγος που οι Έλληνες έχουν μνημόνια σχεδόν μία δεκαετία τώρα; Ελάτε, ας μην έχουμε αυταπάτες, ο βαθύτερος λόγος αυτός ακριβώς είναι.

Διότι η προαναφερθείσα αυτή απάντηση είναι και το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της απάθειας της πλειοψηφίας των νεοελλήνων. Απάθεια να αντιδράσουν για όλα όσα τους «καταπιέζουν», αλλά και μία αστείρευτη όρεξη να γκρινιάζουν για αυτά, και να τα αναφέρουν ξανά και ξανά και ξανά -κάνοντας και κάπου-κάπου ένα διαλειμματάκι   για να παινευτούν για τους  αρχαίους ημών (σφῶν) προγόνους. Ε, να παινευτούμε λίγο και για πράγματα με τα οποία δεν έχουμε καμία σχέση, να μην παινευτούμε;

Από τα αναρίθμητα παραδείγματα των γεννημάτων  της αδράνειας του μέσου Έλληνα, θα ήθελα να εστιάσω κυρίως σε ένα: αυτό των πανελληνίων εξετάσεων. Δεν βαριέσαι, πανελελέ πες το, το ίδιο κάνει. Όπως και να το πεις εξάλλου, ξέρω δεν πρόκειται να κάνεις τίποτα-όταν θα περνάς από αυτό- για να μην χρειαστεί και οι επόμενοι να το περάσουν, όπως εσύ. Βλέπετε, όντας και εγώ πρόσφατος υποψήφιος των πανελληνίων εξετάσεων, θεωρώ πως έχω μερικά να πω επί του θέματος.

Και έτσι ξεκινάω- και καταλήγω ταυτόχρονα- με αυτό το συμπέρασμα το οποίο εξήγαγα από όλη αυτήν τη φάση με τις πανελελέ : Το πιο τραγικό από όλα είναι να βλέπεις τα παιδιά να πατάνε στα χνάρια των λανθασμένων γονιών τους. Διότι γίνεται εμφανές αυτό μέσα από τις πανελλήνιες, όπου όλοι γκρίνιαζαν αλλά κανείς δεν αντιδρούσε (σας θυμίζει κάτι;), όλοι κατέρρεαν αλλά κανείς δεν τους βοηθούσε, και βέβαια όλοι έσταζαν χολή για όσους πράγματι αντιδρούσαν για την κατάσταση αυτή- διότι ας μην ξεχνάμε επίσης πως οι Έλληνες έχουν παράσημο στην διχόνοια και αγαπημένο τους χόμπι να σκοτώνουν την κατσίκα του γείτονα.

Και το επιβεβαίωσα αυτό, όταν στις 7 Νοεμβρίου του 2016 πρότεινα σε άτομα που γνώριζα να με ακολουθήσουν στην μεγάλη μαθητική πορεία στην Θεσσαλονίκη, ενάντια στο ανεξέλεγκτα πρωτοποριακό εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλαδάρας. Ε λοιπόν, πρώτη φορά έβλεπα άτομα τα οποία γνώριζα να μου απαντούν με τόση αρνητικότητα και επιθετικότητα επί ενός τέτοιου θέματος.

Σχόλια όπως «Ε καλά τι πάτε να κάνετε, αφού δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα», «Είσαι αναρχικός;», «Ηλίθιοι είστε, τζάμπα ασχολείστε», ακούγονταν περισσότερο από όλα κάνοντας με να πιστέψω τελικά πως όντως δεν παίζει να υπάρχει σωτηρία για αυτόν τον τόπο. Ως αποτέλεσμα, από ένα σχολείο 450 μαθητών, μόνο 5 πήγαμε στην πορεία.

Ναι, η συντριπτική πλειοψηφία των νέων της Ελλάδας δεν κάνει απολύτως τίποτα για μην ζήσει την ζωή των γονιών τους. Και έτσι, όπως η προηγούμενες γενιές χαντάκωσαν  τις νεότερες, εξασφαλίζοντάς τους ένα απόν μέλλον, έτσι και οι νεότερες γενιές άλλο τόσο επιθυμούν να το επαναλάβουν αυτό. Η χώρα του φωτός ε? Μπα. Η χώρα των τυφλών και της αδράνειας.

Περιττό να αναφέρω πως τα άτομα που μου έδωσαν τις παραπάνω απαντήσεις, ήταν και αυτά τα οποία απελπίστηκαν περισσότερο από όλους στις εξετάσεις και κατακρημνίστηκαν όταν έμαθαν πως δεν πέτυχαν τους ψηλούς τους στόχους. Θα ήθελα πολύ τώρα να τους θέσω ως ερώτηση τον τίτλο αυτού του άρθρου. Βέβαια ξέρω πως δεν θα συγκινούνταν, εφόσον κάποιος τους είπε πως είναι ανώριμο να αντιδράς και να πηγαίνεις σε πορείες, και ως αποτέλεσμα να «βγαίνεις από τον στόχο σου και την πορεία σου». Πρέπει λοιπόν σύμφωνα με αυτούς να μάθεις-ως σωστός Έλληνας- από μικρό να σου κλέβουν τα όνειρα και να σε εξοντώνουν στα φροντιστήρια, ώστε όταν στο μέλλον σου δίνουν χωρίς ασφάλιση των μισθό των 400 ευρώ, να «έχεις προσαρμοστεί», και να αφήνεις τις πορείες και τις αντιδράσεις για τους ανώριμους και τους αναρχικούς.

Είμαστε αυτό που μας αξίζει να είμαστε. Είναι αυτό που τους αξίζει να είναι. Μπορεί κανείς να δει αυτό το άρθρο ως απαρίθμηση των ελαττωμάτων του νεοέλληνα, αλλά ας αναρωτηθεί εάν τελικά αντιτίθεται στα χαρακτηριστικά αυτά- ή απλώς τα παρατηρεί- και κατά πόσο στην τελική αυτά επηρεάζουν το μέλλον του. Οι πανελελέ για παράδειγμα δεν είναι κάτι αστείο. Για πολλούς είναι η εγκληματική λαιμητόμος τον ονείρων τους. Τώρα, τι να πεις όταν δεν αντιδράνε σε αυτό…

«Σεμ ολντού ασίκ λαρί

άνθρωπέ μου τί ξεφτίλα

να σου χαλάνε το όνειρο

και συ να τους αφήνεις».

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here