ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Της Σοφίας Καραγιαννίδου.

Ο Ελύτης κλείνει το απόσπασμα της Γενέσεως γράφοντας τον στίχο:  «Αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας

Στο συγκεκριμένο κομμάτι του ποιήματος,  χρησιμοποιεί όλη του τη συγγραφική δύναμη ούτος ώστε να πραγματοποιηθεί η κορύφωση και η ανάδειξη των συναισθημάτων του αγνοώντας το γεγονός ότι είναι μόνο μία μικρή φράση και ξέροντας ήδη ότι θα συζητηθεί από πολλούς και θα χαρακτηριστεί ως αξιοσημείωτη. Το επικρατών συναίσθημα είναι ο θαυμασμός. Ωστόσο, ο ποιητής δεν υποτιμά τις δυνάμεις του καθώς μέσω του στίχου βάζει σε σκέψεις καθένα αναγνώστη του ξεχωριστά τόσο για τις δικές του φιλοσοφικές αναζητήσεις,  όσο και για τα βαθιά ερωτήματα που μπορεί να βασανίσουν τα μυαλά των αναγνωστών.

Αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας! Δημιουργείται η εντύπωση πως ο ποιητής έχει φιλοσοφήσει βαθιά την έννοια του κόσμου. Του κόσμου στον οποίο ζούμε αλλά και στον οποίο θα θέλαμε να ζούμε. Η υπερανάλυση αυτών των θεμάτων οδηγεί συχνά στο σχηματισμό της αντίληψης και της πεποίθησης της ζωής και του κόσμου ως φαινομενικά μικρά, αλλά πραγματικά μεγάλα. Τέτοιου είδους συμπεράσματα κατευθύνουν αμέσως, αν όχι εμμέσως το μυαλό του ανθρώπου στη γνωστή και πολλάκις χρησιμοποιημένη αντίθεση είναι- φαίνεσθε, η οποία θεωρείται αξία-οδηγός για τις κοινωνίες από τα αρχαία μέχρι τα σύγχρονα χρόνια.

Η φαινομενικότητα θεωρείται η κινητήριος δύναμη για τις περισσότερες κοινωνίες, καθώς όχι μόνο είναι η πιο ασφαλής προκατάληψη αλλά και επειδή από αυτήν πηγάζουν η ματαιότητα και η ακαρπία των πράξεων ,οι οποίες καθοδηγούνται από τα ενδότερα στρώματα της ανθρώπινης ψυχής.

Η πραγματικότητα, από την άλλη πλευρά, θεωρείται επικίνδυνη και όχι τόσο εύκολη στη κατανόηση καθώς πολλοί άνθρωποι υποσυνείδητα, συνειδητά ή και ασυνείδητα πολλές φορές υποφέρουν από τις συνέπειες της αγνοίας της.

Ακόμα, αξίζει να σημειωθεί πως η αξιοποίηση της έχει χαρακτηριστεί, από έμπειρους μελετητές, ως το μεγαλύτερο ρίσκο που μπορεί να πάρει ένας άνθρωπος. Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα, αόριστο ίσως, αυτής της επεξήγησης είναι το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι επιλέγουν αντί να αναλάβουν τις ευθύνες της πραγματικότητας στην οποία βιώνουν αληθινές καταστάσεις, να αναλάβουν τις ευθύνες μιας ιδεαλιστικής πραγματικότητας στην οποία οδηγούνται ηθελημένα και πολλές φορές με τη βοήθεια της έννοιας της ιδεαλιστικής εκκλησίας.

Είναι πιο εύκολο να στραφεί κάποιος στην Εκκλησία, με την έννοια την οποία ο ίδιος έχει κατασκευάσει στο μυαλό του και να αποφύγει τις ευθύνες του για να νιώσει καλύτερα με τον εαυτό του, παρά χρησιμοποιώντας την πραγματική έννοια η οποία δίχως άλλο υποστηρίζει όσα εσκεμμένα αποφεύγονται.

Εν κατακλείδι, είναι πολύ εύκολο να περάσει κάποιος τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και την φαινομενικότητα καθώς δεν είναι παρά μια μικροσκοπική γραμμή. Νοητή μεν, υπάρχουσα δε. Είναι δύο έννοιες που εύκολα παρεξηγούνται και οι άνθρωποι δεν διστάζουν καθόλου να εκμεταλλευτούν αυτή τη περίπτωση προς όφελος τους νομίζοντας, εις βάρος τους στην πραγματικότητα.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι άνθρωποι πιστεύουν πως βρίσκονται σε αδιέξοδο και η μοναδική πιθανή διέξοδος, ως πεποίθηση η οποία ωριμάζει σιγά-σιγά στο μυαλό τους, είναι η αποφυγή της πραγματικότητας και η δημιουργία μιας νέας. Αυτό δεν είναι ορθό και όπως όλα δείχνουν ποτέ δεν πρόκειται να είναι.

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here