Αφιερώματα

Αρχική Αφιερώματα

Θρησκεία και χειραγώγηση

«Με ή χωρίς θρησκεία, έχεις καλούς ανθρώπους να κάνουν καλά πράγματα, και κακούς ανθρώπους να κάνουν κακά πράγματα. Αλλά για να έχεις καλούς ανθρώπους να κάνουν κακά πράγματα, τότε χρειάζεται η θρησκεία»

Steven Weinberg, Αμερικάνος φιλόσοφος

Η θρησκεία είναι ίσως το πρώτο φάρμακο που επινόησε ο άνθρωπος στην μακραίωνη ιστορία του. Φάρμακο για να γιατρεύει όχι τις πληγές αλλά τον φόβο του θανάτου και τον πόνο της απώλειας. Στο διάβα των αιώνων απέκτησε και άλλες λειτουργίες: έδινε απαντήσεις στα ερωτήματα των ανθρώπων, ηθικά πρότυπα για να δομήσουν τις κοινωνίες τους, άλλοθι στην εξουσία. Στην ιδεώδη της μορφή η θρησκεία μπορεί να είναι ένα μέσο πνευματικής καλλιέργειας και προσωπικής βελτίωσης. Ένα πνευματικό κίνημα που μπορεί να οδηγήσει σε μια ειρηνική επανάσταση, ικανή να επιφέρει αλλαγές παγκόσμιας εμβέλειας.

Δυο σκέψεις για το μάθημα των θρησκευτικών

Από μικρή πίστευα στο χριστιανισμό. Το ίδιο και η οικογένεια μου. Όπως όλοι, έτσι κι εγώ «κληρονόμησα» από τη στιγμή που γεννήθηκα τα δικά τους πιστεύω. Ίσως αν είχα γεννηθεί κάπου στην Άπω Ανατολή να ήμουν βουδίστρια. Ή μπορεί να είχα κάποια διαφορετική θρησκεία, την οποία και πάλι θα είχα διδαχτεί από τους γονείς μου. Γιατί έτσι συμβαίνει πάντοτε: ο καθένας μαθαίνει να πιστεύει ό,τι του πουν.

Οι επιχειρήσεις του Κυρίου

Δεν είναι λίγες οι φορές που αναρωτηθήκαμε μπαίνοντας στην εκκλησία: «Γιατί πρέπει να βάζουμε λεφτά στο παγκάρι;», «Γιατί να χρεώνομαι για την τέλεση ενός γάμου ή μιας βάπτισης;» και άλλα παρόμοια. Δεν είμαι ικανή να απαντήσω στα ερωτήματα αυτά, όμως οφείλω να αναφέρω πως ο Χριστός δεν ανέθεσε ποτέ καθήκοντα επιχειρηματία στους ιερείς.

Μήπως τελικά δεν υπάρχει θεός;

Ένα από τα μεγάλα ερωτήματα που απασχόλησαν και απασχολούν αργά ή γρήγορα κάθε άνθρωπο, παιδευμένο ή απαίδευτο, ένα ερώτημα που απαντάται σίγουρα μόνο με ένα «ναι» ή ένα «όχι», αλλά συνάμα δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται: υπάρχει θεός; Τα δύο τινά που προκύπτουν, οι δύο απαντήσεις, αποτελούν καθοριστικό παράγοντα στη διαμόρφωση του ατόμου και της κοινωνίας. Στην πρώτη περίπτωση, όπου υπάρχει δημιουργός, οι άνθρωποι λειτουργούν σαν γρανάζια της κοινωνικής μηχανής, ευημερώντας μαζί με αυτή όταν η λειτουργία τους συνάδει με τις οδηγίες του κατασκευαστή. Διαφορετικά, εάν δεν υπάρχει δημιουργός, το άτομο συμπεριφέρεται αναλύοντας και παρατηρώντας το περιβάλλον του, φυσικό και κοινωνικό, κρίνοντας το ίδιο την πορεία των πράξεων του.

Ισότητα και Εκκλησία

Τη λέξη «ισότητα» μπορούμε εύκολα να την προφέρουμε αλλά δύσκολα μπορούμε να την εφαρμόσουμε στην ζωή μας.

Η ελληνική κοινωνία π.χ. έχει αποδείξει πως κρίνει συνεχώς την γυναίκα και δεν της συγχωρεί εύκολα εμφανισιακά και εκφραστικά λάθη, ενώ έναν άντρα όλα αυτά δεν τον αγγίζουν στο ελάχιστο. Ακούμε συνεχώς αυτήν την απαίσια φράση: «Φέρσου σαν κυρία». Δηλαδή αν μια γυναίκα δεν φερθεί «σαν κυρία» γιατί θα πρέπει να λογοκριθεί; Γιατί ένας άντρας να είναι αθυρόστομος, τη στιγμή μάλιστα που αυτή του η αθυροστομία τον οδηγεί σε χυδαιότητες προς το αντίθετο φύλο; Το σωστό βέβαια είναι να μην χυδαιολογεί κανείς, ούτε ο άντρας ούτε η γυναίκα. Αλλά αν είναι να συμβεί, γιατί να θεωρείται αποκλειστικό «προνόμιο» των αντρών; 

Αγάπη είναι η σιωπή…

Είναι σπάνιο να βρεις κάποιον σε αυτόν τον κόσμο που να σε αγαπάει και να σε αποδέχεται με όλα τα ελαττώματα και τις ιδιοτροπίες σου. Που να σε θέλει ακόμη και τα πρωινά της Κυριακής, ακόμη και όταν θα είσαι τελείως αγνώριστη μετά το Σαββατόβραδο. Όμως υπάρχουν φορές που βρίσκεις έναν τέτοιο άνθρωπο, «το άλλο σου μισό» που λένε.

Love me deadly

Ο έρωτας, λένε, είναι η δύναμη που γεννά τη ζωή. Αν ισχύει αυτό, ισχύει όμως εξίσου πως καμιά φορά την παίρνει. Και είναι αλήθεια πως αν μετρούσαμε τα νεκρολούλουδα που στολίζουν τους τάφους όλων των αυτόχειρων ή δολοφονημένων εραστών της ιστορίας, θα έφταναν τον αριθμό των τριαντάφυλλων που μοιράζονται κάθε χρόνο οι ερωτευμένοι του Αγίου Βαλεντίνου. Μένοντας λοιπόν σε αυτήν την σκοτεινή πλευρά του έρωτα, που αιώνες τώρα έχει εμπνεύσει λογοτέχνες και μυθιστοριογράφους, ανατρέχουμε σε κάποια από τα διασημότερα εγκλήματα πάθους όλων των εποχών. Εγκλήματα κατά βάση φανταστικά (μυθοπλαστικά), σε μία όμως περίπτωση αληθινά.

Τελικά ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα;

0

Το μεγαλύτερο αμάρτημα στον έρωτα είναι η αδιαφορία.

Βολταίρος

Πολλοί λένε ότι ο έρωτας ανήκει στους εφήβους και στους νέους, σ’ αυτούς που οι ορμές τους «κάνουν παιχνίδι» και τα πάντα είναι δυνατά. Ακόμη και μέσα στη βαβούρα των εξετάσεων και της μελέτης, θα κλέψουν λίγο χρόνο για να νιώσουν αυτή τη σπίθα, αυτό το καρύκευμα που νοστιμίζει τη ζωή. Τι γίνεται όμως όταν οι μικροί γίνονται μεγάλοι και ψάχνουν για κάτι περισσότερο, όταν αυτό που σήμερα τους τέρπει γίνεται γάμος; Τότε ο έρωτας μετατρέπεται σε κάτι άλλο, κάτι μεγαλύτερο ή μαραζώνει και αργοπεθαίνει μέχρι που επέρχεται ο χωρισμός;

Υπάρχει τελικά χημεία στον έρωτα;

Οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη την συντροφικότητα. Γνωρίζουμε ανθρώπους, μας αρέσουν, τους ερωτευόμαστε. Νοιώθουμε την ανάγκη να έχουμε κάποιον στο πλευρό μας, είναι μια όψη κι αυτή της έμφυτής μας κοινωνικότητας. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο έξω από αυτή; υπάρχει αυτό που λένε «χημεία» στον έρωτα; Αυτή η αίσθηση πως ταιριάζουμε με έναν άνθρωπο, πως είμαστε φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο; Η ανάγκη να τον/την έχουμε δίπλα μας συνέχεια, οι πεταλούδες που αισθανόμαστε στο στομάχι όταν τον/την συναντάμε… όλα αυτά έχουν ίσως και κάποια βιοχημική βάση; Σύμφωνα με την βιολογία, ναι! Όχι γενικά και αόριστα, όπως το λέμε για κάποιον που μόλις γνωρίσαμε, επειδή έτυχε να πιούμε τον ίδιο καφέ, αλλά ουσιαστικά, κυριολεκτικά.

Cyber Sex

Σε μια εποχή σεξουαλικής απελευθέρωσης σαν τη σημερινή, οι προσπάθειες για ανακάλυψη νέων τρόπων έκφρασης των σεξουαλικών επιθυμιών των ανθρώπων και ιδιαίτερα των νέων γίνονται όλο και πιο εντατικές. Έτσι οδηγηθήκαμε στην επινόηση του λεγόμενου cyber sex (ψηφιακού σεξ), που αποτελεί μία μετεξέλιξη του online dating αλλά και του ευρέως διαδεδομένου τηλεφωνικού σεξ.

Δημοφιλή Άρθρα

Τα αγαπημένα

Στους πληγέντες στο Μάτι.

Της Δήμητρας Σιάρακα «Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει ολοένα ταξιδεύει κι αν «ορώμεν ανθούν πέλαγος Αιγαίον νεκροίς» Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει• παραπετάσματα βουνών αρχιπέλαγα...

Άκου μαμά…