Κοινωνία

Αρχική Κοινωνία

Ό,τι κείται, δεν κείται πάντοτε καλώς

Της Μελπομένης Κενανίδου

Κάποτε ήλθαν και πήραν τους Εβραίους, δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Ύστερα μάζεψαν τους επαναστάτες, δεν μίλησα, γιατί ήμουν ένας ήσυχος πολίτης. Μετά ήλθαν και πήραν τους  χριστιανούς, ποτέ δεν μίλησα. Ποιος νοιάζεται για θρησκείες και για τέτοια; Τέλος ήλθαν πήραν και μένα, δεν μίλησα, δεν φώναξα, έσκυψα το κεφάλι, δεν ζήτησα βοήθεια, γιατί τότε που έπρεπε να φωνάξω, να διαμαρτυρηθώ, να παλέψω, συνέχιζα αδιάφορος τη σκυφτή ζωή μου».

Martin Niemoeller

Τα τελευταία χρόνια, χάρη στις δυνατότητες ενημέρωσης που μας παρέχουν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ), υπήρξαμε και είμαστε ακόμα, θεατές θλιβερών γεγονότων. Πόλεμοι ξεσπάνε, συνάνθρωποί μας σε όλο τον κόσμο μένουν άστεγοι, λιμοκτονούν και πεθαίνουν από αρρώστιες˙ τα ανθρώπινα δικαιώματα καταπατώνται, η οικονομία της χώρας μας, η εκπαίδευση και το βιοτικό μας επίπεδο «έχουν πάρει την κάτω βόλτα», ενώ το φυσικό περιβάλλον παγκοσμίως καταστρέφεται.

Αν και όλοι γνωρίζουμε πως αυτή η κατάσταση έχει φτάσει στο ναδίρ, στο απροχώρητο (όχι στο «πιο κάτω πεθαίνεις» αλλά στο «πεθαίνεις») και συμφωνούμε ότι η ανθρωπότητα πρέπει σύντομα να δράσει , κρατάμε μια παθητική στάση θεατή απέναντί της. Η αδράνεια λοιπόν είναι μια λέξη που μας χαρακτηρίζει άψογα.  Τους περισσότερους τουλάχιστον, γιατί ας μην ξεχνάμε πως υπάρχουν πάντοτε και φωτεινές εξαιρέσεις.

Αρχικά να επισημάνουμε την σημασία του όρου “αδράνεια”. Η αδράνεια, γνωστός φυσικός νόμος, είναι και ψυχολογικός. Σύμφωνα με την φυσική, λοιπόν, ένα σώμα μένει ακίνητο μέχρι κάποια δύναμη να εμφανιστεί για να το μετακινήσει. Όμως μόλις πάψει η δύναμη να επενεργεί ή βρεθεί μία άλλη δύναμη να την εξουδετερώσει, το σώμα πάλι ακινητοποιείται Έτσι συμβαίνει και με τον ψυχικό κόσμο των ανθρώπων. Ο άνθρωπος έχει την τάση να μένει σταθερός εκεί που βρίσκεται, στον τρόπο που ζει την ζωή του, μέχρι κάτι να συμβεί και να τον ξεσηκώσει. Αυτό το «κάτι» στη σημερινή εποχή υπάρχει σε πληθώρα, το συναντά κανείς σε όλα τα προβλήματα που προαναφέραμε. Κι όμως, μοιάζει σαν να μην νοιάζεται κανείς, κανείς δεν ξεσηκώνεται – ή εν πάση περιπτώσει όχι όσοι πρέπει. Τι συμβαίνει λοιπόν και μένουν (σχεδόν) όλοι αδρανείς απέναντι σε μείζονα προβλήματα της καθημερινότητας;

Ο λόγος σίγουρα δεν είναι η άγνοια, καθώς, όπως προείπα, τα ΜΜΕ φροντίζουν να μας κρατούν ενήμερους για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Προσωπικά πιστεύω πως πρώτ’ απ’ όλα φταίει ο φόβος του ανθρώπου για το διαφορετικό, το καινοτόμο. Φοβάται μήπως καθώς αγωνίζεται, παρεκκλίνει από τις συνήθειές του και τις πρότυπες συμπεριφορές, απ’ τις οποίες είναι εξαρτημένος, ή μήπως οι προσπάθειές του αποδοκιμαστούν από τους υπόλοιπους πολίτες και ως απόρροια αυτού τον περάσουν για τρελό και περιθωριοποιηθεί. «Τα καθιερωμένα έχουν καλά καθιερωθεί. Εάν τα μετακινήσεις, θα τα χαλάσεις. Δέξου τα λοιπόν και ησύχασε», σου λένε οι πολλοί. Βέβαια έτσι ο κόσμος δεν μπορεί να πάει μπροστά… Βολεύεται ο καθένας στον καναπέ της αδράνειας και της παθητικότητας, αποφεύγοντας την πρωτοβουλία, και δεν δέχεται να θυσιάσει την ηρεμία και την ευκολία της καθημερινής ρουτίνας του στον βωμό του αγώνα για την λύτρωση του κόσμου από τα δεινά. Γιατί ο αγώνας αυτός χρειάζεται κόπο, χρόνο και θυσίες, ζητούμενα που η ψυχική αδράνεια έχει εξαλείψει.

Βέβαια ρόλο παίζει και η παιδεία του κάθε ανθρώπου, οι αξίες και τα ιδανικά που έχει υιοθετήσει από την οικογένεια και ευρύτερα από την κοινωνία στα πλαίσια της οποία μεγάλωσε. Οι άνθρωποι σήμερα αφομοιώνουν παθητικά λανθασμένα πρότυπα και συλλογισμούς που η σύγχρονη κοινωνία απλόχερα τους προσφέρει καθημερινά. “Πρωταρχικοί στόχοι πρέπει να είναι η προσωπική ανάδειξη και η επαγγελματική επιτυχία”,τους λένε έμμεσα και καταπατούν ασύστολα τα δικαιώματα των ανθρώπων για να καταφέρουν να πετύχουν τον στόχο τους. Έτσι αδιαφορούν για τις συνέπειες των πράξεών τους ενώ αυτή η αδιαφορία οξύνει τον εγωισμό και την ματαιοδοξία τους. Γενικότερα αδιαφορούν για όσα δεν τους αφορούν. Κυριαρχεί η αντίληψη πως τα περισσότερα δεν μπορούν να επηρεάσουν την δική μας ζωή. Και αφού δεν την επηρεάζουν, γιατί να κινητοποιηθούμε; Δυστυχώς ο άνθρωπος έχει την τάση να μην αντιλαμβάνεται την σοβαρότητα μιας κατάστασης μέχρι ο ίδιος να έρθει αντιμέτωπος με αυτή.

Το πιο συνηθισμένο που ακούμε όμως είναι:»Μην αγχώνεσαι αδίκως. Ο χρόνος θα λύσει το ζήτημα» Και τι είναι αυτός ο «χρόνος» που μπορεί να δώσει λύσει σε όλα τα προβλήματα; Η Θεία Πρόνοια ή μήπως η λησμονιά και η φθορά που τις παίρνουμε για γιατρικό; Και εκεί που πίστευες πως ο Μεσσιανισμός είναι φαινόμενο ξεπερασμένο αρχίζεις να αμφιβάλλεις… Εάν σταυρώσουμε τα χέρια μας ο «χρόνος» δεν πρόκειται να λύσει απολύτως κανένα πρόβλημα. Το να αναθέτουμε την λύση προβλημάτων στον χρόνο είναι κατά βάση φυγή από τις ευθύνες μας.

Χρειάζεται λοιπόν ανάληψη ευθυνών, χρειάζεται προσωπική εμπλοκή, χρειάζεται εγρήγορση και δράση. Γιατί όταν απλά μιλάμε για ένα κοινωνικό πρόβλημα χωρίς να κάνουμε τίποτα, όταν γκρινιάζουμε και ευχόμαστε να εξαφανιστεί από μόνο του ή από κάποιον «σωτήρα» πολιτικό, ουσιαστικά δεν προσφέρουμε απολύτως τίποτα. Από κλάψα, διαπιστώσεις και αναλύσεις έχουμε χορτάσει, η μάχη για την απαλλαγή από όσα μας βαραίνουν είναι που μετράει!

Τον πρωταγωνιστικό ρόλο τον αναλαμβάνει για άλλη μια φορά, η οικογένεια, η παιδεία και η κοινωνία. Όχι επειδή απλά αυτό μας μαθαίνουν στο μάθημα της έκθεσης, αλλά επειδή αυτή είναι η αλήθεια.

Ένα παιδί πριν πάει στο σχολείο έχει επαφή κατά κύριο λόγο με την οικογένειά του και είναι οι γονείς του κατά βάση υπεύθυνοι για τον χαρακτήρα που θα αναπτύξει. Αν οι γονείς του ή οι κηδεμόνες του είναι ενεργοί πολίτες και του τονίζουν την αξία τού να παίρνει κανείς θέση στα κοινά, τότε υπάρχουν πολλές πιθανότητες μεγαλώνοντας να υιοθετήσει και το ίδιο αυτή την αντίληψη και στάση.

Στη συνέχεια την σκυτάλη παίρνει το σχολείο. Μέσα στην τάξη, στους μαθητές θα πρέπει να διδάσκεται η αξία της αλληλεγγύης, της συνεισφοράς προς τον συνάνθρωπο, για να σχηματίσουν και μια αλτρουιστική συνείδηση. Επιπλέον, μέσα από εκδηλώσεις, δράσεις και εκπαιδευτικές εκδρομές τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό οι μαθητές πρέπει να έχουν την δυνατότητα να ενημερώνονται όχι μόνο για τα κοινωνικά προβλήματα παγκοσμίως αλλά και για το πώς μπορούν να βοηθήσουν. Ξεκινώντας από την τάξη, όπου μπορούν π.χ. να έχουν τους δικούς τους κάδους ανακύκλωσης, και συνεχίζοντας έπειτα έξω από αυτή, βοηθώντας λ.χ. σε κάποιο έρανο ή συσσίτιο της εκκλησίας οργανώνοντας επισκέψεις σε φιλανθρωπικά κέντρα και συλλόγους, όπου θα ενημερώνονται για τις δράσεις τους και κατά περίπτωση θα συμμετέχουν σε αυτή. Όλα αυτά τα μικρά, απλά και συνηθισμένα, είναι όμως τα πρώτα βασικά βήματα στον δρόμο για την ανάπτυξη μίας συνείδησης ενεργού πολίτη.

Είναι βέβαια και τα ΜΜΕ, που πρέπει να εμπλουτίσουν το τηλεοπτικό ή ραδιοφωνικό τους πρόγραμμα με ενημερωτικές και εκπαιδευτικές εκπομπές, που θα προβληματίζουν τους θεατές και θα τους βάζουν σε σκέψεις, οι οποίες θα ενεργήσουν ως κινητήρια δύναμη.

Τέλος, καθοριστικός έχει αποδειχθεί και ο ρόλος της κοινωνίας στην οποία εντασσόμαστε μέσω της κοινωνικοποίησης από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής μας. Ο άνθρωπος γενικότερα κατά την μύηση αυτή στην κοινωνία “προσαρμόζεται στο περιβάλλον του” και ο χαρακτήρας του υιοθετεί συνήθειες και χαρακτηριστικά που έχουν και τα υπόλοιπα μέλη αυτής. Έτσι ακόμα και αν ο ίδιος είναι διατεθειμένος να αποτελέσει έναν δραστηριοποιημένο πολίτη, αν η πλειοψηφία των πολιτών αδιαφορούν και ευρύτερα η κοινωνία δεν έχει να του προσφέρει μέσα και χώρους, είναι πιθανό να παραμείνει ανενεργός.

Όμως υπάρχει πάντοτε η πιθανότητα αυτός ο ένας, έστω και μόνος του, να κάνει τη διαφορά. Αν αποφασίσει να ξεφύγει από τη συνήθεια και τον κομφορμισμό, αν νικήσει μέσα του τον φόβο των άλλων, μπορεί να χαράξει ένα νέο μονοπάτι που να το ακολουθήσουν και άλλοι. Πάντοτε υπάρχουν τρόποι με τους οποίους μπορούμε να δραστηριοποιηθούμε, αρκεί πραγματικά οι ίδιοι να το επιθυμούμε. Εμείς δημιουργήσαμε τα προβλήματά μας, είμαστε υπεύθυνοι για την κατάσταση του κόσμου και για αυτό πρέπει να δράσουμε συλλογικά. Αν όχι εμείς, ποιοι; Αν όχι τώρα, πότε;

Αλλά, πριν φύγετε, ακούστε ένα τραγούδι! La Rage – Keny Arkana

 

Stephen Hawking: Το χρονικό της ζωής του

Βρετανός θεωρητικός φυσικός, κοσμολόγος, συγγραφέας και σίγουρα από τις πιο διάσημες επιστημονικές φιγούρες του 20ου και 21ου αιώνα.
Δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από τον γνωστό σε όλους μας Stephen Hawking.

Η είδηση θανάτου του στις 14/03/18 συντάραξε εκατομμύρια ανθρώπους, μέλη και μη της επιστημονικής κοινότητας, με πολυάριθμες αναρτήσεις που περιλαμβάνουν βιογραφικά του στοιχεία και φωτογραφίες του από διάφορες φάσεις της ζωής του, να έχουν σαρώσει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ένας άνθρωπος όμως δεν είναι μόνο τα αποφθέγματα που άφησε πίσω. Προσωπικά θα ήθελα να σταθώ στην επιρροή που κατάφερε να ασκήσει μέσω του ασταμάτητου αγώνα που έκανε ώστε –τι άλλο;- να καταφέρει να κάνει αυτό που αγαπούσε: να ζει, να ανακαλύπτει, να προσφέρει ως άνθρωπος και ως επιστήμονας.
Και τα κατάφερε. Με παράταση 55 ετών.

Γεννημένος στις 8 Ιανουαρίου του 1942, πέρασε ταραχώδη παιδικά χρόνια, με πολλές οικονομικές κυρίως δυσκολίες. Τον Οκτώβριο του 1959, σε ηλικία 17 ετών, ξεκίνησε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

Όντας αρκετά νεότερος από τους περισσότερους άλλους σπουδαστές, η πανεπιστημιακή του πορεία ξεκίνησε λίγο άστατα. Παρόλα αυτά στο δεύτερο με τρίτο έτος των σπουδών του, άρχισε να καταβάλει μεγαλύτερη προσπάθεια και σιγά σιγά εξελίχθηκε σε ένα από τα πνευματώδη και ζωηρά άτομα του πανεπιστημίου.

Το 21ο πρώτο έτος της ηλικίας του έμελε να είναι καθοριστικό. Πάνω που ετοιμάζονταν να ανοίξει τα φτερά του και να διαπρέψει ως «δεύτερος Αϊνστάιν», όπως τον αποκαλούσαν, διαγνώστηκε με την νόσο κινητικού νευρώνα, ή αλλιώς αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση. Επί της ουσίας, οι κινητικές του λειτουργίες κατέρρεαν η μία πίσω από την άλλη, μέρα με την μέρα, έως ότου μέχρι και η ικανότητα της ομιλίας τον εγκατέλειψε, αφήνοντας τον καθηλωμένο σε μία αναπηρική καρέκλα, με τους γιατρούς να του δίνουν 2 με 3 χρόνια ζωής.

Η κατάθλιψη δεν άργησε να του χτυπήσει την πόρτα. Έτοιμος να παραιτηθεί από την ζωή, πριν τον αναγκάσει να το κάνει η αρρώστια του, με την βοήθεια της τότε γυναίκας του Jane Wilde κατάφερε να πατήσει γερά στον πάτο, να δώσει μια σπρωξιά, και να βγει ξανά στην επιφάνεια, επιστρέφοντας δριμύτερος στον επιστημονικό χώρο, συνεχίζοντας τις μελέτες του με ιδιαίτερο ενθουσιασμό.

Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο ίδιος σε μία συνέντευξή του πριν κάποια χρόνια: «Οι ελπίδες μου μειώθηκαν στο μηδέν στα 21 μου χρόνια. Έκτοτε όλα είναι μπόνους. Έζησα πέντε δεκαετίες περισσότερο από αυτό που είχαν προβλέψει για μένα οι γιατροί. Προσπάθησα να κάνω καλή χρήση του χρόνου μου. Επειδή κάθε μέρα μπορεί να είναι η τελευταία μου, έχω την επιθυμία να αντλήσω το καλύτερο από κάθε λεπτό.»

Και πράγματι, δεν έπαψε λεπτό να αποτελεί παγκόσμια έμπνευση.

Ένας πολύπλευρος άνθρωπος, με ενθαρρυντικούς λόγους για την καταπολέμηση της κατάθλιψης, ένα τέρας που πολεμούσε κάθε φορά που μιλούσε για αυτό, με μοναδικής σημασίας επιστημονικά ευρήματα και θεωρίες, προκλητικές απόψεις σχετικά με την ύπαρξη του Θεού, τον θάνατο, τη ζωή, τη πολιτική, τους εξωγήινους, ο Hawking υπήρξε είτε εξαιρετικά συμπαθής, ή και όχι. Απ’ ό,τι φάνηκε δεν τον απασχόλησε ποτέ ιδιαίτερα.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι μπορεί η πάθησή του να καθήλωσε το σώμα του, όμως ο ίδιος δεν επέτρεψε να καθηλώσει και το πνεύμα του. Σαν ανήσυχο ζωύφιο είχε πάντα τρόπο να βρίσκεται παντού, σε ό,τι τον ενδιέφερε. Έστηνε πειράματα, σκάρωνε θεωρίες, απέρριπτε θεωρίες, ένας ακούραστος δρομέας. Στον στίβο της ζωής του, ο μόνος πιθανός του ανταγωνιστής θα μπορούσε να είναι το ίδιο του το μυαλό: πάντα υπήρχε ο φόβος μη τον προδώσει και αυτό.

Ένας άνθρωπος που μόνο σεβασμό εκμαίευε από την πρώτη λέξη που σχημάτιζε σε κάθε ομιλία, διάλεξη, συνέντευξη που έδινε, με την βοήθεια της τεχνολογίας, φυσικά.

Εν τέλει λοιπόν τι μένει; Ένα τεράστιο έργο, ένας άνθρωπος-δύναμη, που παρά τις αντιδράσεις που προκαλούσε (και είχε ταλέντο σε αυτό), πάντοτε μαγνήτιζε την κοινή γνώμη.

Δεν θα είχε κανένα νόημα να κάνω μια περίληψη των βιβλίων και των ευρημάτων του, όλα αυτά είναι διαθέσιμα από δεκάδες άλλες πηγές. Ο συγκεκριμένος επιστήμονας ήταν κάτι παραπάνω από απλά κάποιον πνιγμένο στις εξισώσεις και στα πειράματά του. Ήταν ένα υπόδειγμα δύναμης, δύναμης που έμοιαζε να μην ξεθωριάζει παρά τα χρόνια που περνούσαν.

Ωστόσο, η ζωή δεν είναι ένα ιδανικό μοντέλο μελέτης, το σώμα δέχεται και την δύναμη της τριβής, η οποία εξ ορισμού θα έχει μεγαλύτερο διάνυσμα, κι η προαναφερθείσα δύναμη, που μας σπρώχνει μπροστά, κάποτε μηδενίζεται.

Ίσως εκείνον, βέβαια, να τον νίκησε η επιθυμία του να επισκεφθεί μια μέρα τα άστρα, που τόσα χρόνια μελετούσε.

Καλό ταξίδι, κύριε καθηγητά.

Φραπέ ή βουλή;

Έχουμε φτάσει στο 2017 και ακόμα πιστεύουμε σε αυτά που μας παραπληροφορούν τα ΜΜΕ. Σε αυτά που, αν μπεις στο τριπάκι τους, δύσκολα θα βγεις. Τι θέλω να πω; Κάθεσαι στο καναπέ σου και βγάζεις σέλφις και κάνεις τσεκ-ιν ώστε να δείξεις ότι είσαι παντού. «Δύσκολη ζωή» (“Thug life”), δεν συμφωνείς; Όμως η ζωή δεν είναι μόνο αυτά. Συμβαίνουν τόσα πράγματα, τόσο γεγονότα που αφορούν την ζωή σου: κρίση, πόλεμοι, περιβαλλοντική καταστροφή, ακόμα και… εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις. Όμως εσύ τίποτα, στη γυάλα σου…

Ισλάμ: από τον Αραφάτ στον ISIS. Τι πήγε στραβά;

Όταν διαβάζει κανείς τους στίχους του εξωφύλλου μας, δύσκολα μπορεί να πιστέψει πως ανήκουν σε κάποιον εκπρόσωπο του μουσουλμανικού κόσμου. Και μάλιστα όχι σε κάποιον περιθωριακό, σε κάποιον απόβλητο της θρησκόληπτης ισλαμικής κοινωνίας, αλλά στον εθνικό ποιητή της Παλαιστίνης, τον Μαχμούτ Νταρουίς (1942-2008), που δυο δεκαετίες πριν είχε διατελέσει υπουργός Εξωτερικών του κατεχόμενου παλαιστινιακού κράτους!

Η εξελικτική πορεία μιας διαμάχης

 «Δεν είναι τα πιο δυνατά είδη που επιβιώνουν ή τα πιο έξυπνα, αλλά αυτά που ανταποκρίνονται καλύτερα στις αλλαγές».

Κάρολος Δαρβίνος.

Αγγλία, 1895. Ο Κάρολος Δαρβίνος δημοσιεύει το πρώτο του βιβλίο σχετικά με την λεγόμενη Θεωρία της Εξέλιξης και την φυσική επιλογή των ειδών. Μια θεωρία-πρόκληση για την συντηρητική και θεοσεβούμενη κοινωνία της τότε εποχής, που ήθελε ακόμα να πιστεύει πως τους ανθρώπους τους έφτιαξε ο Θεός όπως ακριβώς περιγράφεται στην Παλαιά Διαθήκη.

Ημέρα της γυναίκας: η ισότητα μπορεί (και πάλι) να περιμένει…

Πριν λίγο καιρό τιμήσαμε την ημέρα της γυναίκας. Ναι, εκείνη τη μέρα όπου οι περισσότεροι θα πουν στη σύντροφό τους χρόνια πολλά και θα της πάρουν ένα τριαντάφυλλο, ένα κόσμημα, ένα ρούχο – ανάλογα με τις δυνατότητες του καθενός – για να της δείξουν πόσο πολύτιμη και σημαντική είναι. Βέβαια, μεταξύ μας: αν είναι μόνο τότε να αξίζουν δώρα και φιλιά οι γυναίκες σας, καλύτερα κάκτο και φο μπιζού guys. Κλισέ, το ξέρω, αλλά ισχύει.

Θρησκεία και χειραγώγηση

«Με ή χωρίς θρησκεία, έχεις καλούς ανθρώπους να κάνουν καλά πράγματα, και κακούς ανθρώπους να κάνουν κακά πράγματα. Αλλά για να έχεις καλούς ανθρώπους να κάνουν κακά πράγματα, τότε χρειάζεται η θρησκεία»

Steven Weinberg, Αμερικάνος φιλόσοφος

Η θρησκεία είναι ίσως το πρώτο φάρμακο που επινόησε ο άνθρωπος στην μακραίωνη ιστορία του. Φάρμακο για να γιατρεύει όχι τις πληγές αλλά τον φόβο του θανάτου και τον πόνο της απώλειας. Στο διάβα των αιώνων απέκτησε και άλλες λειτουργίες: έδινε απαντήσεις στα ερωτήματα των ανθρώπων, ηθικά πρότυπα για να δομήσουν τις κοινωνίες τους, άλλοθι στην εξουσία. Στην ιδεώδη της μορφή η θρησκεία μπορεί να είναι ένα μέσο πνευματικής καλλιέργειας και προσωπικής βελτίωσης. Ένα πνευματικό κίνημα που μπορεί να οδηγήσει σε μια ειρηνική επανάσταση, ικανή να επιφέρει αλλαγές παγκόσμιας εμβέλειας.

Η Μαρτυρία ενός Junkie

Την σημερινή εποχή πάρα πολλά άτομα είναι εθισμένα στα βιντεοπαιχνίδια και στις ηλεκτρονικές κονσόλες. Κυρίως τα νέα παιδιά στην ηλικία των 16 ετών ξοδεύουν πολλές ώρες στον υπολογιστή και ένα από αυτά τυχαίνει να είμαι εγώ ο ίδιος. Όπως και πάρα πολλοί άλλοι συνομήλικοί μου, έχω ξοδέψει πολλά χρήματα στο να αγοράζω παιχνίδια. Είναι ο δικός μου εθισμός. Οι φίλοι μου με αποκαλούν «καμένο».

Άκου μαμά…

Όλα αυτά τα χρόνια σε ακούω να μου κάνεις υποδείξεις και παρατηρήσεις για τα περισσότερα από τα πράγματα που κάνω, κομμάτια του εαυτού μου που θέλω με τη συμπεριφορά και τον χαρακτήρα μου να προβάλλω ως αντιπροσωπευτικά του δικού μου είναι. Πράγματα που θεωρείς εσύ λάθος και προσπαθείς να διορθώσεις με κάθε δυνατό τρόπο, πολλές φορές φθάνοντας και στον αυταρχισμό, ώστε να γίνω αυτό που εσύ επιθυμείς, καταπιέζοντας έτσι είτε υποσυνείδητα είτε απροκάλυπτα και φανερά το πνεύμα και τα θέλω μου.

Στην Κόλαση δεν πάνε μόνο οι αμαρτωλοί

Στην Κόλαση δεν ανήκουν μόνο οι αμετανόητοι αμαρτωλοί, όπως θα υποστήριζε η εκκλησία, αυτοί που έχουν διαπράξει τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, όπως να έλεγε ο Αλιγκιέρι, αλλά και αυτοί που έχουν αλλαξοπιστήσει για χάρη της rock ’n’ roll και rock μουσικής. Βέβαια υπάρχει μία διαφορά… αυτή η Κόλαση είναι πολύ πιο γλυκιά, καθώς για να φτάσει κανείς σε αυτήn απαραίτητη είναι μια στάση στον Παράδεισο. Στον Παράδεισο που δεν είναι άλλος από τους ναούς του βινυλίου: τα δισκοπωλεία.

Δημοφιλή Άρθρα

Τα αγαπημένα

Στους πληγέντες στο Μάτι.

Της Δήμητρας Σιάρακα «Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει ολοένα ταξιδεύει κι αν «ορώμεν ανθούν πέλαγος Αιγαίον νεκροίς» Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει• παραπετάσματα βουνών αρχιπέλαγα...